Belgische producties in de kijker

“Poëtisch real­isme”, dat is hoe de regis­seurs van ‘Roomies’ de serie beschri­jven. Ze slaan daarmee de nagel op de kop.

Flo van Deuren en Kato De Boeck schet­sen een mooi portret van stu­den­ten die hun weg zoeken in het lev­en en daar­bij steeds uit hun eigen ervarin­gen put­ten. Bibi (Ahlaam Teghadoui­ni) trekt in bij Ama (Lau­ra De Geest) op kot in Brus­sel. Ze zijn bei­den les­bisch, maar nog hopeloos op zoek naar hun eigen iden­titeit. Er is een waarde­vol con­trast tussen de twee hoofd­per­son­ages. Bibi is nog niet uit de kast, meer ver­legen en lijkt soms vast te zit­ten tussen wat ze moet doen en wat ze wil doen. Ama is out and proud, een wervel­wind van energie, maar heeft ook haar eigen prob­le­men. Ze lijkt die moeil­ijk onder woor­den te kun­nen bren­gen en duwt zo mensen weg. De tedere momenten wor­den afgewis­seld met de soms harde realiteit van fam­i­lie en Brus­sel. De serie komt enorm real­is­tisch over en is daarom ook enorm herken­baar. De eerste vijf aflev­erin­gen mak­en je meer dan warm voor de rest van de reeks.

Een inter­view met bei­de regis­seurs vind je hier: https://www.schamper.ugent.be/daily/roomies-is-de-representatie-die-wij-…

Omdat er nog niet genoeg mis­erie in de Bel­gis­che selec­tie zat, brengt Valenti­na Mau­rel het bek­li­jvende ‘Ten­go sueños eléc­tri­cos’, een film die aan­voelt als een hard­ere ver­sie van die Tech­nop­o­lis-stroom­bol die je haar doet recht­staan. Je lichaam voelt bij deze film dan ook con­tinu ges­pan­nen aan, omdat ze er fan­tastisch in slaagt je te lat­en voe­len hoe moeil­ijk (over-)leven soms kan zijn.

Het ver­haal gaat over een dochter wier liefde, net zoals die van haar vad­er, enkel en alleen maar lijkt te ontaar­den in woede. Dit com­ing-of-agev­er­haal zoomt om die reden in op zow­el vad­er als dochter. Ze wor­den alle­bei steev­ast geportret­teerd als twee zwarte gat­en die in een destruc­tieve wals gevan­gen zit­ten.

‘Ten­go sueños eléc­tri­cos’ is een film die niet pre­tendeert dat ze met haar fic­tie de werke­lijkheid kan fix­en. Inte­gen­deel, de film geeft een fan­tastisch beeld van hoe die werke­lijkheid vol moeil­ijke keuzes zit, met daar­tussen zachte momenten als dons­dekens die het lev­en haar waarde geven. Je bek­ijkt deze film best met de voorken­nis dat de kijk­er achterge­lat­en wordt met een uit­ge­hold en iet­wat ver­sla­gen gevoel, met slechts een theelicht­je aan hoop. Het is dan ook sterk aanger­aden om na het kijken van deze film een ste­vig dut­je in te plan­nen.

‘Finns Hiel’ is een kort­film van Cato Kusters. Zij stu­urde de film in voor de Com­pe­ti­tion Bel­gian Stu­dent Shorts op Film Fest Gent 2022. De kort­film won de com­peti­tie, en ver­di­end.

De kijk­er wordt meegesleurd in een puur com­ing-of-agev­er­haal over de vriend­schap tussen Arthur (Mo Bakker) en Finn (Brecht Dael). Ze bok­sen bei­den in de club van Finns vad­er en ont­moeten elka­ar op een onge­wone manier. Arthur gaat na de train­ing naar het toi­let, wan­neer Finn bin­nenkomt om zich te ver­stop­pen voor zijn vad­er. Wan­neer Finn schrikt, valt hij van de pot en ver­s­tuikt hij zijn enkel. Arthur besluit te helpen en roept de hulp in van zijn mama, die kine­sist is. Dit is het begin van een mooie vriend­schap. Finn probeert Arthur beter te lat­en box­en en Arthur probeert ervoor te zor­gen dat Finn niet te veel op zijn enkel ste­unt. Bei­den falen ze in hun opdracht, maar de band kan niet meer stuk.

De film speelt zich af in het fort­je van Merk­sem, wat voor een inter­es­sante omgev­ing zorgt. Het is een indus­trieel aan­voe­lende plaats, omringd door natu­ur en water: het ide­ale speelveld voor het ontstaan van een vriend­schap. De dialoog is een­voudig, maar voelt heel natu­urlijk. Dat alles wordt begeleid door een meeslepende sound­track. Over het alge­meen was het gewoon de kort­film die het meest bleef plakken. Je zou bij­na hopen dat het een langspeelfilm was. Het is een ver­haal waar zek­er nog meer over verteld kan wor­den.

Het Chelsea Hotel in New York is een iconisch gebouw. Bin­nen deze vier muren hebben zow­el Madon­na als Andy War­hole muziekvideo’s opgenomen. Dat lev­en en dat artistieke is er in de muren gesi­jpeld en nooit verd­we­nen. Zelfs nu het ver­bouwd wordt, zijn er bewon­ers die niet weg willen en de geschiede­nis in zich dra­gen. “All the immor­tals of the 20th cen­tu­ry have prob­a­bly stayed here at one point or anoth­er”, beweert een van hen aan het begin van deze film.

‘Dream­ing walls: Inside the Chelsea Hotel’ is een doc­u­men­taire van de Waalse Amélie van Elmbt en Maya Duverdier. Zij trokken met een cam­er­aploeg naar Man­hat­tan ter­wi­jl de ren­o­vatie van het hotel in volle gang was. Dit zorgt voor een inter­es­sant toneel wan­neer de ver­halen van de bewon­ers in beeld gebracht wor­den. De meeste van de resterende bewon­ers zijn van bejaarde leefti­jd. Zij vertellen vol passie over de befaamd­heid van het hotel en de ster­ren die er hebben verbleven. De kijk­er wordt zo volledig meegetrokken in de sfeer van artistieke anar­chie die er ooit over­heer­ste. Ter­wi­jl we de bewon­ers vol­gen, kri­j­gen we een beeld van hoe het hotel er in 2019 uitzag. Met zijn losse bedrad­ing, openge­bro­ken muren en met stof bedek­te trap­pen, lijkt het gebouw op instorten te staan. Het is ongelofe­lijk dat er mensen in die chaos lev­en en toch is er een zekere pracht in terug te vin­den. Duverdier en van Elmbt zor­gen voor een mooie over­gang tussen toen en nu door pro­jec­ties van des­ti­jds te tonen op de nu afbrokke­lende muren. Zo komen we beet­je bij beet­je meer te weten over de folk­lore die bin­nen en buiten het Chelsea Hotel de ronde doet. Een heer­lijke reis die zek­er de moeite waard is om te bek­ijken.

“We gin­gen dood toen we nog leef­den”, schree­uwt Lucas tegen zijn ex-vrouw. Een zin die raakt recht waar het pijn doet, maar die ook de film Zee van tijd per­fect omschri­jft.

Zee van tijd is een film van de Ned­er­landse Theu Boer­mans en een co-pro­duc­tie met het Vlaamse Eye­works. Het vertelt het ver­haal van Lucas en Johan­na. In de jaren ’80 maak­te ze een werel­dreis met hun vijf jarige zoon, Kai, op een zeil­boot. En dan gebeurt het ondenkbare. De hele film lang wordt er gespeeld met tijd. Er zijn flash­backs naar de zorgeloze reis toen hun lev­en nog volledig was. Afgewis­seld met momenten aan het begin van de rouw­pe­ri­ode en 40 jaar lat­er wan­neer Lucas beslist zijn pijn om te zetten in zijn afschei­dsvoorstelling. Het wordt zo een mooi portret waarin twee ver­sies wor­den getoond waarop mensen rouwen. Lucas en Johan­na ver­schillen enorm van manier waarop ze omgaan met de tragedie en dat is ook wat hen uitein­delijk uit elka­ar dri­jft.

Zee van tijd is prachtig in beeld gebracht met con­stante ref­er­en­ties naar de zee en de zomer waar alles is mis­gelopen. Het acteer­w­erk sleept de kijk­er volledig mee in de stortvloed van emoties die de oud­ers meemak­en. Het gemis spat van het scherm. Dit alles wordt begeleid door een sound­track van over­we­gend klassieke en piano muziek die door kabbelt ter­wi­jl alles wat de moed­er van Kai wil, is dat het stopt. Het is een film die nog lang nazin­dert, maar een absolute aan­rad­er is als je even over­spoelt wil wor­den door emoties.