Waarom Wettelen ★★★★

Het ver­haal start in de car­wash. Een lijk­wa­gen, beladen met de stof­fe­lijke resten van Chris­tine, wordt schoonge­maakt op de laat­ste tussen­stop naar haar eerste begrafe­nis. Wan­neer de kist net in de grond geplaatst is, blijkt dat ze nog een laat­ste ver­zoek heeft: ze wil begraven wor­den in Wet­te­len. Als eerbe­toon aan haar besluit Bas, haar echtgenoot, om de tocht naar het onbek­ende Wet­te­len te voet af te leggen. Samen met hem lopen ook zijn twee dochters, Christines zus en enkele onbek­enden mee in deze bede­vaar­tachtige rouw­stoet door het Vlaamse land­schap. Dit Vlaan­deren, dat Dim­itri Ver­hulst met zijn woor­den zo goed kan weergeven, weet hij nu ook op beeld mooi vast te leggen.

De onbek­enden blijken elk hun eigen absurde, nos­tal­gis­che of prak­tis­che rede­nen te hebben om mee te wan­de­len. Ter­wi­jl de lijk­wa­gen stapvoets verder rijdt, leer je de ver­schil­lende per­son­ages langzaa­maan ken­nen. De tocht is een opeen­vol­ging van bizarre sit­u­aties, en hoewel de volledi­ge ver­haal­li­jn op het rand­je van absur­diteit bal­anceert, zijn de emoties van de per­son­ages lev­ensecht. 

Dit is onder meer te danken aan het acteer­tal­ent dat voor deze film bijeenge­bracht is. Peter Van den Begin ver­tolkt de rol van de zwi­jgzame, liefde­volle echtgenoot Bas prachtig. Hij gebruikt weinig woor­den, maar toont de ver­war­ring en twi­jfels van een recente weduw­naar pakkend goed in zijn gezicht­suit­drukkin­gen. Tom Ver­meir speelt dan weer een ‘vreemde nonkel’-achtig per­son­age met een goede mix van onged­won­gen­heid en excen­triciteit. Bei­de gezicht­en kan je miss­chien herken­nen uit de serie ‘Eigen kweek’. De jon­gere gen­er­atie van de fam­i­lie wordt gespeeld door onder andere Tij­men Gov­aerts en Tine Rogge­man, die samen met Ver­meir ook speelden in de serie ‘Twee zomers’.

Het sce­nario van de film zit bomvol zin­nen die enkel door Ver­hulst geschreven kun­nen zijn. Soms zijn ze hartver­scheurend mooi, nog vak­er ongelooflijk geestig. De eerste woor­den die uit­ge­spro­ken wor­den, komen van de priester die de (eerste) begrafe­nis in goede banen lei­dt. Hij spoort iedereen in de kerk aan om het op te nemen voor de kwets­baren, zoals lac­tose-gevoeli­gen, en om je te ope­nen voor God als een gewil­lige mos­sel. Daar­na vertelt een vriendin van de overledene tij­dens haar toe­spraak over een leg­en­darische diar­ree-aan­val tij­dens een vakantie, waar­door de cous­cous er als een water­val weer uit kla­ter­de. De toon van de film is zo meteen gezet. 

Hoewel het sce­nario snedig en goed is, wordt er in de film eigen­lijk maar weinig gezegd. Ver­hulst laat genoeg tijd om de kijk­ers te lat­en bezin­nen over wat er net op het grote doek gepasseerd is. Dat komt de film alleen maar ten goede. Soms denk je zelf ook: waarom Wet­te­len?