Laatste dag Gent Jazz: tolken voor dummies

ADJA 

ADJA is een Brus­selse zan­geres met bakken charis­ma en een stem die een beter bereik heeft dan een zend­mast op een bergtop. Ze schuwt de sym­bol­iek niet: de num­mers die ze brengt komen uit haar debu­u­tal­bum, en dat debu­u­tal­bum laat zich samen­vat­ten in vier zorgvuldig uit­gekozen tarotkaarten, zo vertelt ze het pub­liek. Twee daar­van zijn ’the wheel of for­tune’ en ’the cave’, de andere twee vergeet ADJA in de roes van het moment te ver­melden. Ze vertelt ons dat ze slechts zelden num­mers brengt over roman­tis­che liefde, maar zich liev­er focust op andere vor­men.

Zo gaan num­mers zoals ‘The Mir­ror’ en ‘Told You So’ over con­di­tionele vriend­schap­pen die stuk­lopen en de con­frontatie met jezelf achter­af. Op het einde van de set trak­teert ze ons toch op haar enige roman­tis­che num­mer én op haar droog gevoel voor humor. “We mak­en alle­maal weleens dat mooie moment mee waarop we iemand tegenkomen en denken: ‘Dit is voor alti­jd’. Het vol­gende num­mer heet ‘To be Naive’ ”. De zaal is alvast mee. 

Johan Dupont Trio

Johan Dupont Trio bestaat – u raadt het al – uit een trio van piano, bas en drum. Hier komt er geen zang aan te pas, dus de pianist neemt de rol als front­man ele­gant over. Onder meer ‘Arabesque’, ‘Psaume’ en ‘La Danse des Anges’, alle­maal lied­jes uit hun kers­verse debu­u­tal­bum ‘Lydia’, passeren de revue. Het Trio serveert instru­men­tale pianomuziek met een klassieke toets, die toch eigen­ti­jds klinkt. Ondanks het onmisken­bare tal­ent van de pianist, weet hij mijn aan­dacht niet vast te houden.

Ik ver­moed dat mijn GenZ-brein zo gefritu­urd is door de dagelijkse por­tie doom­scrollen dat ik niet meer in staat ben om te geni­eten van instru­men­tale muziek

Dat ligt niet aan hem: ik ver­moed dat mijn GenZ-brein zo gefritu­urd is door de dagelijkse por­tie doom­scrollen dat ik daar­door gewoon niet meer in staat ben om te geni­eten van instru­men­tale muziek die haar tijd neemt. A pro­pos, Dupont staat bek­end als een van de beste pianis­ten in Bel­gië, ter­wi­jl de redac­teur die dit schri­jft op elk feestje waar een piano staat een ver­bas­ter­de ver­sie van ‘Für Elise’ speelt om indruk te mak­en. Doe dus met mijn kri­tiek wat u wilt. 

Benjamin Clementine

Clemen­tine start zijn set per ongeluk met een com­mu­nau­taire open­er: “Are we in the Flem­ish part? We’re delight­ed!” Het is niet de laat­ste keer dat de Brit, ooit begonnen als straat­muzikant, een reac­tie uit­lokt van het pub­liek.

Zijn muziek kan niet samenge­bald wor­den in een pasklaar etiket, en ver­mengt catchy popin­vloe­den met meer exper­i­mentele soul. ‘Tox­i­cali­pho­bia’, dat hij ongeveer halver­wege de set inzet, is een mooi voor­beeld van opzwepende, meez­ing­bare muziek in een eigen­wi­js saus­je. Clemen­tine is vaak rech­top­staand te vin­den achter de witte vleugel, waar hij soms hard op uithaalt. Hij speelt begees­terd en begaafd, maar soms mist het geheel wat zachtheid.

Soms kan wat onbe­holpen­heid op de juiste plaats eens deugd doen

Op het einde van het optre­den, tij­dens het num­mer ‘Con­do­lences’, richt hij zich tot het pub­liek met een ver­zoek. Hij vraagt hen een vers uit het num­mer spon­taan te ver­tal­en en mee te zin­gen in het Ned­er­lands. Dat gaat natu­urlijk gruwelijk de mist in, waarop hij dan maar het heft in eigen han­den neemt. Hij vraagt een ver­tal­ing van een van zijn Vlaamse strijk­ers, en onder­richt de mas­sa als een inter­im­tolk in hoe het moet. Wat vol­gt is een intiem moment waarop iedereen de onhandig ver­taalde tekst – die niet bin­nen de melodie past – probeert mee te zin­gen. Soms kan wat onbe­holpen­heid op de juiste plaats eens deugd doen.

Kamasi Washington

In sax­o­foon­land is Wash­ing­ton een van de groten der aar­den.  Hij is ook dikke maat­jes met Snoop Dog, al komt dat fait divers vooral zijn street cred en niet zijn muzikale pal­mares ten goede. De Main Stage zit gevuld tot aan de nok. Wash­ing­ton zelf is een sym­pa­thieke ker­el die de afge­laden Main Stage olijk begroet en er zon­der veel omwe­gen in vliegt. Hij blaast de boel van de eerste noot omver met zijn instru­ment van voorkeur, iets wat zo over­duidelijk is dat zelfs de aan­wezige redac­teur, die van free jazz geen kaas heeft gegeten, het ook door heeft. Die sterke présence heeft hij even­goed te danken aan zijn arse­naal van com­pe­tente begelei­dende muzikan­ten. Het pub­liek eet van begin tot eind uit zijn hand. Daar­bovenop laat Wash­ing­ton zich ook ken­nen als een fam­i­lie­man: hij brengt een num­mer waar een melodi­et­je bedacht door zijn dochtert­je ver­w­erkt in zit, en zijn vad­er staat naast hem op het podi­um. Dit was een waardi­ge slotact geweest, en geen van de muzikan­ten die op Wash­ing­ton vol­gden, wis­ten nog uit zijn grote schaduw te tre­den.