In case you missed it: Zomer 2026

Tij­dens de zomer­vakantie voelt het gigan­tis­che aan­bod aan nieuwighe­den vaak over­weldigend aan, waar­door enkel de main­stream pop­cul­tu­ur de aan­dacht trekt. Daarom toont Scham­per je de leuk­ste alter­natieve ont­dekkin­gen van afgelopen zomer.

Album: ‘The Thread’

WILLOW is de sen­sa­tionele nepob­a­by die op haar negende de hit ‘Whip My Hair’ uit­bracht en vanaf 2020 weer een golf aan pop­u­lar­iteit mocht ervaren met num­mers zoals ‘Wait a Minute’, ‘Meet Me At Our Spot’, ‘Emo Boy’ etc.

Is het effec­tief tal­ent of gewoon het feit dat ze Will Smiths dochter is? We ont­dekken het op ‘The Thread’ (2026).

WILLOW omschri­jft dit album als de rode draad doorheen haar discografie. Ze exper­i­menteert met ver­schil­lende gen­res en toont met dit album dat ze niet alleen de ingewikkelde tech­nis­che aspecten van muziek begri­jpt maar ook hoe ze het best gebruik­maakt van haar stem als instru­ment. Zij en haar instru­menten zijn in dit album per­fect op elka­ar afgestemd: het ene klinkt hol zon­der het andere; ze lopen haarfi­jn in elka­ar over. Elk num­mer overtre­ft het vorige; wan­neer je denkt dat het niet beter kan, wordt het toch beter. Dit album is miss­chien haar beste project tot nu toe en miss­chien de enige keer dat een nepobaby’s werk wel degelijk niet ont­breekt aan inhoud en echt een uit­drukking is van passie, en niet alleen het geld van de oud­ers.

Tij­dens de film word je met aller­lei soorten vra­gen gecon­fron­teerd over elk aspect van de film, omdat het redelijk onduidelijk bli­jft; het enge is … de film biedt je geen antwo­ord

Film: ‘Obsession’ en ‘Backrooms’

In deze skere tij­den is naar de cin­e­ma gaan min­der vanzelf­sprek­end gewor­den. Zek­er als het aan­bod aan films niet zo aantrekke­lijk is. In een indus­trie waar het genor­maliseerd wordt om vroegere suc­cessen uit te melken, bewi­jzen de films ‘Obses­sion’ en ‘Back­rooms’ dat films qua schaal niet groot hoeven te zijn om het goed te doen bij het jonge pub­liek. De films wer­den niet enkel gemaakt met een klein bud­get, maar het zijn ook (psy­chol­o­gis­che) hor­ror­films, wat hun suc­ces nog indruk­wekkender maakt. Som­mige vrien­den dur­ven bew­eren dat ‘Obses­sion’ of ‘Back­rooms’ niet eens eng zijn en dat het daarom geen goede films zijn. Maar ik heb nog nie­mand ont­moet die bei­de slecht vin­dt; elke kijk­er kan zek­er wel appre­ci­atie vin­den voor ten min­ste een van de twee films. ‘Obses­sion’ is er niet enkel voor wie houdt van jump­scares, maar de film daagt jou en je vrien­den ook uit tot het voeren van een uit­lopend gesprek over moraliteit. Voor dege­nen die bloed niet zo fijn vin­den, is ‘Back­rooms’ miss­chien een betere optie. Tij­dens de film word je met aller­lei soorten vra­gen gecon­fron­teerd over elk aspect van de film, omdat het redelijk onduidelijk bli­jft; het enge is … de film biedt je geen antwo­ord. Met Hal­loween in zicht zijn deze films zek­er het bek­ijken waard als je ze deze zomer nog niet hebt gezien!

Album: ‘Before the World Blows’

Na een jaar uit­s­tel is ‘Before the World Blows’ het nieuw­ste album van Erykah Badu, gepro­duceerd door The Alchemist, ein­delijk uit­gekomen in augus­tus. Na 16 jaar muzikale stilte is the Queen of Neo-Soul terug als nooit tevoren. Je kent haar miss­chien als de bedenker van de term ‘woke’ of van de num­mers ‘On & On’ en ‘Didn’t Cha Know’. ‘Before the World Blows’ is sim­pel­weg buite­naards. Het is meer dan muziek: het is vloeiende beweg­ing, poëzie en spir­i­tu­aliteit. Badu weet je mee te trekken in haar eigen fan­tasier­ijke wereld zon­der de realiteit uit het oog te ver­liezen. Vooral de laat­ste sin­gle ‘Witch Doc­tor’, over de gevaar­lijke manip­u­latieve werk­ing van media, is een hyp­no­tis­erend en tegelijk­er­ti­jd grap­pig num­mer. Hoe druk het album ook lijkt met de vele fea­tures en sound­bites, het werkt per­fect als achter­grond­muziek dankz­ij Erykahs zachte, fluis­terende stem. Het zal niet iedereens favori­et zijn, maar wie eens iets nieuws wil proberen, moet het zek­er een kans geven.

Festivalontdekking: Aghogho

Voor de arme stu­dent die tegen het einde van de zomer hele­maal blut is en toch nog een laat­ste fes­ti­val wil meepikken, is Maan­rock de ide­ale oploss­ing. Dit gratis stads­fes­ti­val in Meche­len boekt tra­di­tion­eel gezien enkel tal­ent uit de Lage Lan­den; de uit­gelezen kans om arti­esten van eigen bodem te leren ken­nen! Toen ik zondag toch besloot om naar het kleinere, alter­natieve podi­um te trekken, had ik niet beter kun­nen kiezen. Daar speelde Aghogho, een Antwerpse bassiste met Nige­ri­aanse roots die net afs­tudeerde en in 2025 haar eerste EP ‘17’ uit­bracht. Momenteel is ze arti­est in res­i­den­tie in con­certza­al Trix. Haar muziek bestaat uit groovy basli­j­nen, warme vocals, funky afrobeats en vooral gezel­lige sfeer. Aghogho’s stem voelt als een warm deken­t­je en het hele optre­den deed denken aan een gezel­lige zomer­avond bij onder­gaande zon. Live komen de num­mers zelfs beter tot hun recht dan in de stu­dio. Ik kijk al uit naar haar vol­gende EP.