Het lijstje met schijnbaar willekeurige onderwerpen die toch een rode draad hebben

Je kunt geen goor spel­let­je bedenken, of het is al uit­ge­zon­den in Japan, lief­st in ‘My Lit­tle Pony’-kleuren. Al blijken er ook series te bestaan die geen migraine-aan­val uit­lokken. ‘Shokuzai’ (boete­doen­ing) vertelt het ver­haal van vier meis­jes die vervloekt zijn door de moed­er van hun ver­mo­orde vriendin. Het nood­lot zal hen achter­vol­gen zolang de moor­de­naar niet gevon­den is. Een van hen, Sae, trouwt met een manip­u­latieve creep, die haar behan­delt als een lev­ensloze Franse pop.

‘Kind­vrien­delijk’, zo wordt ‘De Notenkrak­er’ van Pjotr Tsjaikovs­ki naar het sprook­je van Ernst Hoff­mann wel eens genoemd. Bon, man­shoge muizen en enge houten pop­pen horen miss­chien eerder thuis in een slechte lsd-trip, maar met die Russen weet je het natu­urlijk nooit. Stal­in beschouwde de goe­lag ook als een ‘lieflijk lus­to­ord’.

Papa en zoon­t­je zit­ten in een con­cen­tratiekamp. Papa doet alsof het alle­maal maar een spel­let­je is. Semi-hap­py end. Alle­maal blèten. ‘La vita è bel­la’ van Rober­to Benig­ni is de enige ker­st­vakantiefilm waar­bij het echt geoor­loofd is om een pot­je te janken. Steek het maar op die ver­domde Ital­i­aanse the­atraliteit.

Jostein Gaarder is vooral bek­end dankz­ij ‘De wereld van Sofie’, het boek over de geschiede­nis van de filosofie waarin nie­mand ooit verder komt dan Pla­to. ‘Het geheim van de kaarten’ daar­ente­gen is de per­fecte escapis­tis­che vakantielit­er­atu­ur voor wie z’n dagen noodged­won­gen door­brengt op de veran­da: fan­tasier­ijk jonget­je, sprook­je­sachtige speelka­arten en een creepy jok­er.

Er wordt heel wat door de tijd gehopt in ‘Juman­ji’, de film over een betoverd bor­d­spel dat aller­hande gevaren tot lev­en wekt. Nos­tal­gi­ci kun­nen dankz­ij de knul­lige ani­matie naar harten­lust hun kinder­ti­jd her­beleven. De rest gaat maar dok­tert­je spe­len. Alti­jd leuk als dat spel­let­je uit de hand loopt.