Academische kalender

Ons Bel­gen­land­je vin­dt elke dag wel iets nieuws om de voorpagina’s mee te vullen. We piek­eren over gevechtsvlieg­tu­igen, of de nucle­aire win­ter in Iran begint, of toch in Doel, over de plas­ticzee en trans­mi­granten in onze bossen. Het Vlaamse hogeron­der­wi­js­land­schap vaart liev­er haar eigen koers. Na vier jaar gepalaver zijn we ein­delijk dichter dan ooit bij een her­vorm­ing van de acad­emis­che kalen­der. Vol­gens de uni­ver­siteits­besturen ten­min­ste, want als je het aan stu­den­ten, assis­ten­ten en pro­fes­soren vraagt, is het plan dat nu op tafel ligt nog hele­maal niet klaar om geïm­ple­menteerd te wor­den.

Hogere werk­druk, dreigend per­son­eel­steko­rt en geen tijd meer voor extracur­ric­u­laire activiteit­en, de uni­ver­siteit­en staan wankel op stel­ten. Ook over de weten­schap­pelijke basis van de plan­nen van de rec­toren is geen peda­goog het eens. Akko­ord, meer gerichte con­tac­turen, meer remediëringsmo­menten en kleinere les­groepen geven in een ide­ale wereld het betere pape­gaai­w­erk, maar is de uitdag­ing voor een stu­dent niet net leren omgaan met dikke pakken, pri­or­iteit­en leren stellen en de tijd kri­j­gen om je te her­pakken? 

“Kri­j­gen voorstellen ook meer waarde dan louter een plek­je op de fri­go?”

Of je nu voor­stander bent van de her­vorm­ing of niet, één ding staat vast: nie­mand heeft baat bij een top down push. De vraag of je verte­gen­wo­ordi­gers uit alle geledin­gen in je ver­gader­ing moet hebben en hun agen­da­pun­ten moet behan­de­len, staat tenslotte niet ter dis­cussie. De vraag is of de voorstellen van die verte­gen­wo­ordi­gers ook meer waarde kri­j­gen dan louter een plek­je op de fri­go. Verte­gen­wo­ordig­ing voor de verte­gen­wo­ordig­ing, dat is alles behalve democ­ra­tie. “Daar zie, schone teken­ing hoor!”