Best of Frituren

De Fri­etke­tel

Gele­gen in de Pape­gaais­traat, niet ver van de Coupure, ligt de Fri­etke­tel niet meteen in de buurt van de meeste fac­ul­teit­en. Toch zou deze fritu­ur de moeite waard moeten zijn: ze werd dit jaar door Het Nieuws­blad uit­geroepen tot de beste van Oost-Vlaan­deren. Hoewel de voorgev­el een iet­wat oubol­lige indruk geeft, is het bin­nen mod­ern en prop­er. Een streep­je muziek zorgt voor extra sfeer. De por­ties zijn roy­aal, de fri­et­jes vallen over de rand van het plateau. Het per­son­eel is vlot en vli­jtig, getu­ige het feit dat diezelfde fri­et­jes die nog geen min­u­ut gele­den op de grond vie­len al wer­den opgeruimd. De fri­et­jes zelf zijn zoals ze moeten zijn: goud­bru­in, krokant en lekker. De sauzen en snacks kun­nen ons eve­neens beko­ren. Ook veg­ans kun­nen hier met een gerust hart hun buik­je vullen; alle fri­et­jes en snacks wor­den immers gebakken in pal­molie. Daar­naast is er een ruim aan­bod aan veg­e­tarische en veg­an­is­tis­che snacks en ham­burg­ers. Voor zij die het goed voor hebben met het milieu is er echter min­der goed nieuws: de ver­pakking van de saus­jes is gemaakt uit weg­w­erp­poly­meer. 

Fritu­ur Tar­taar

Bij het bin­nen­tre­den van deze fri­terie valt het meteen op: amai, het is hier hip. De indus­trieel ogende luchters, van palet­ten gemaak­te zithoeken en min­i­mal­is­tis­che beats op de achter­grond: deze fritu­ur is zo hip dat mensen naar bin­nen kwa­men om een cap­puc­ci­no te bestellen. Qua smaak zit alles redelijk strak; het assor­ti­ment snacks, mét veg­e­tarische opties, is uit­ge­breid. De fri­et­jes waren over­duidelijk vers gesne­den en kwa­men in grote por­ties. Dit laat­ste bracht echter een verve­lende sit­u­atie met zich mee. Tegen het einde van de maalti­jd bleek dat het zeer lekkere pot­je stoofvleessaus, net als de tar­taar zelfge­maakt, te snel leeg bleek te zijn. Door de lig­ging (vlak­bij de Koren­markt) valt deze fritu­ur miss­chien net buiten de actiera­dius van de doorsnee stu­dent, wat zich ver­taalt in een iets hogere pri­js. Laat u zich daar even­wel niet door afschrikken, want eigen­lijk is dit gewoon een steen­goede zaak met verse pro­ducten, aantrekke­lijk interieur en snelle bedi­en­ing. Boven­di­en is het mogelijk om buiten te zit­ten aan een van de tafelt­jes langs de straatkant, wat uw fri­eter­var­ing des te gezel­liger maakt.

De Gouden Saté

Dé guilty plea­sure van de gemid­delde Over­poort­stu­dent. Niet in het minst door de gun­stige lig­ging tussen Over­poort en Sint-Pieter­splein, maar vooral wegens het over­bek­ende julien­t­je, de naar de oor­spronke­lijke uit­bater ver­noemde com­bi­natie van fri­et-vian­del-may­on­aise-stoofvleessaus-bick­ya­juin­t­jes. Dit har­tige goden­maal smaakt ver­rukke­lijk tij­dens een avond­je uit en blijkt enorm pop­u­lair te zijn (besteld door 100% van de klanten tij­dens dit bezoek). Men zou bij­na ver­geten dat er nog andere spe­cialiteit­en te verkri­j­gen zijn! Welke com­bi­naties achter de namen Maradona, Bed­deleem en Har­ry Pot­ter schuil­gaan moet u zelf maar eens gaan uit­zoeken tij­dens een van uw tal­loze feestavon­den. De Gouden Saté is op weekda­gen open tot 7 uur en hoe vroeg of laat het ook moge zijn, de bedi­en­ing is alti­jd uiter­mate spon­taan, op een ‘bedankt’ wordt steev­ast ‘nee, gij bedankt’ geant­wo­ord. Enig min­punt is dat de rij ’s avonds redelijk lang kan zijn, wat echter niet betekent dat er niet wordt doorgew­erkt. Overdag kan je uit­er­aard ook eens langs­gaan, maar hou dan wel reken­ing met het kna­gend besef dat je hier nog nooit eerder nuchter bent geweest en met de afkeurende blikken van Basic-Ital­ian­gangers. Het julien­t­je is een rasecht Gents parade­paard­je, waar­voor mensen van heinde en verre komen; er ston­den zelfs Japanse toeris­ten in de rij! Genoeg bewi­js­ma­te­ri­aal om het zelf een keer uit te gaan proberen, denken wij dan. Of zeven keer. Of acht, dat mag ook.

Buzzy Snacks

Deze klassieke fritu­ur is met zijn basic stoe­len en tafels miss­chien niet oppergezel­lig, maar dat is eigen­lijk geen prob­leem als je beseft dat deze fritu­ur vooral op func­tion­aliteit en effi­ciën­tie gericht is. Op piek­mo­menten kan het hier aardig druk zijn, maar het vrien­delijke per­son­eel han­delt de vele bestellin­gen steeds met dezelfde vlotheid af. Het gam­ma is zeer uit­ge­breid: naast fri­eten en snacks zijn er ook iets gezon­dere belegde brood­jes te verkri­j­gen. Voor wie niet kan kiezen tussen die twee opties zijn er ook gewoon brood­jes met fri­eten tussen. Daar­bovenop kondi­gen de uit­baters weke­lijks via Face­book een nieuwe deal aan, waar­bij je iedere maandag plots dubbel zoveel frikan­dellen of bit­ter­ballen kan bestellen voor het­zelfde geld. De ver­houd­ing pri­js-kwaliteit-maagvulling zit dus zek­er snor, waar­door Buzzy Snacks zich tot de meest stu­den­tikoze fri­t­uren van Gent mag reke­nen. De locatie halver­wege de ver­schrikke­lijke Sint-Kwin­tens­berg hoeft op zich geen prob­leem te zijn. Buzzy Snacks vormt de ide­ale rust­plaats en je kan na de maalti­jd meteen de over­tol­lige calo­rieën ver­bran­den. Zo heb je ook meteen een antwo­ord klaar op iedereen die je schuldgevoe­lens omtrent je con­sump­tiepa­troon probeert aan te prat­en.

Fritu­ur Mar­cel

Een mooie afs­luiter van deze lijst. Dit down-to-earth etab­lisse­ment bevin­dt zich nabij de Over­poort, net over de brug bij Cam­pus Kantien­berg. Het is er zeer prop­er en func­tion­eel ingericht met veel ruimte om bin­nen te eten. Op de achter­grond speelt hippe muziek, maar wij waren wel meer fan van Lady Gaga dan van Emma Bale. Deze hits doen wel dienst als gesprek­son­der­w­erp. Na vlot te bestellen aan de toog kri­jg je een biepend bak­je dat je meldt wan­neer je bestelling klaar is. Dat hec­tisch rood knip­perend en piepend stuk­je tech­nolo­gie kan ons niet geheel beko­ren, al werkt het wel zeer gestroom­li­jnd. Daar­bij wordt je naam niet door de ruimte geroepen, wat under­cov­er snack­en mogelijk maakt. Zon­der allures wor­den de fri­et­jes gebakken in palmvet, dus veg­ans kun­nen hier ook terecht. We wer­den niet wegge­blazen door het stoofvlees, maar de huis­ge­maak­te tar­taar was wel een plus­punt. Tij­dens ons bezoek zagen we dat nie­mand min­der dan Lukas Lelie (‘Stan­daard Koekhan­del’, ‘DIW’, full­time hon­gerig) hier ook zijn gouden staaf­jes komt nut­ti­gen. Dit zien wij als een indi­ca­tor van kwaliteit, maar ook van no-non­sense kun­nen fret­ten. Net, krokant en no-non­sense: goed rap­port, maar niet het beste.