Ik steek mijn neus waar ik wil


Door

Archief

Mijn reuko­r­gaan is niet het allerbeste. Als het van Dar­win zou afhangen, had ik dit nooit zit­ten schri­jven. Wan­neer mijn moed­er of vad­er vraagt of het eten lekker ruikt, moet ik hen vaak teleurstellen. Als ik dan eens iets ruik, bor­relt de vreugde op. Het is een hemels moment. Toch zijn er peri­odes waarop mijn reukzin het voor…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 20/10/2019 – 18:45 door Antoon Van Ryck­eghem

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Mijn reuko­r­gaan is niet het allerbeste. Als het van Dar­win zou afhangen, had ik dit nooit zit­ten schri­jven. Wan­neer mijn moed­er of vad­er vraagt of het eten lekker ruikt, moet ik hen vaak teleurstellen. Als ik dan eens iets ruik, bor­relt de vreugde op. Het is een hemels moment.

Toch zijn er peri­odes waarop mijn reukzin het voor mijn part volledig mag begeven. Zoals bijvoor­beeld op een fes­ti­val­toi­let, of tij­dens de eerste weken van het acad­e­mie­jaar.

Ergens mid­den vorige week werd ik aange­spro­ken door iemand die ik al van bin­nen in het stu­den­ten­restau­rant rook. Het was een schacht die post had gevat aan de in- en uit­gang van een plaats waar mensen eten. Zijn doel? €300 verza­me­len. Waren de brokken eten­sresten in zijn haar elk een euro waard, had hij dat bedrag maar uit zijn haar te vis­sen.

Je kon van zijn gezicht aflezen dat hij zich diep schaamde. Niet het soort schaamte na een ongepast darmwind­je, neen. Wel de diepe vari­ant die huist in de achterkamers van de ogen en alle gevoe­lens over­heerst.

Velen lat­en zich tot op het bot verned­eren om toch maar tot de groep toege­lat­en te wor­den

Die lij­densweg staat de komende maan­den nog tal­loze stu­den­ten te wacht­en. Ik snap het, we willen alle­maal ergens bijhoren. Het is eigen aan de men­sheid. Op zich niets veron­trustend, ware het niet dat velen zich tot op het bot lat­en verned­eren om toch maar tot de groep toege­lat­en te wor­den.

Gebukt onder de macht van oud­ere leden, onder sociale druk en vaak ook onder invloed van alco­hol doen stu­den­ten zak­en die ze zichzelf vooraf nooit zagen doen.

Natu­urlijk zegt de meerder­heid achter­af dat het een onver­getelijke ervar­ing was en ze het zo opnieuw zouden doen. Ze kun­nen ook niet anders, het omge­keerde betekent immers sociale zelf­mo­ord.

Beste stu­den­ten, besef dat je alti­jd het recht hebt om iets niet te doen. Wees je ervan bewust dat de keuzes die je op zo’n momenten maakt, beïn­vloed wor­den door aller­lei soorten van sociale druk.

Een stu­den­ten­doop voltooien mag dan als dap­per beschouwd wor­den, opkomen voor jezelf en anderen tij­dens het dopen spant wat moed betre­ft de kroon.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *