Seldersoep: no food for thought ★★

De soep van cam­pus Aula heeft me al dik­wi­jls door de uni­ver­si­taire sleur getrokken; ik durf mezelf zon­der schroom een soepvet­er­aan te noe­men. Het is ein­de­loos uitk­ijken naar mijn nec­tar tegen katers, het champignon­roomk­leurige licht­pun­t­je aan het einde van een drie uur durende les. Nu het seizoen van onophoudelijke snot­neuzen en (niet-coro­n­agere­la­teerde) hoest­buien is aange­bro­ken, hun­ker ik net dat beet­je meer naar een damp­ende bek­er troost. De soep­week begon met selder­soep. Die valt ron­duit teleurstel­lend te noe­men, al ligt dat zek­er niet aan de vrien­delijkheid van het restop­er­son­eel. Het over­matige zout­ge­bruik moet het gebrek aan smaak com­penseren. Boven­di­en proef je niet eens echt selder. Gelukkig zorgt dit ervoor dat er veel ruimte is voor ver­be­ter­ing: wat extra peper doet soms won­deren. Daar­naast bewi­jst de iet­wat bizarre geur van de soep dat mijn neus nog niet ten prooi is gevallen aan het ons allen bek­ende virus. Coro­na heeft ons alle­maal veel afgepakt, maar dat stu­den­ten­ma­gen al zeven maan­den zon­der bospad­den­stoe­len­soep en Bre­toense vis­soep zit­ten, raakt me waarschi­jn­lijk nog het meest.