Lasagne in tijden van corona ★★★

Nu ons de toe­gang tot zowat elke vorm van plezi­er wordt ontzegd, vlucht­en we eerste-lock­downgewi­js terug naar gas­tronomis­che oor­den. De enige dienst die de UGent ons nog ver­schaft: een drie­gan­gen-restom­aalti­jd.

We begin­nen de maalti­jd met een licht slaat­je. Een bit­tere start. Het beet­je smaak dat de waterige tomaat bez­it, heeft meer weg van de koel­ruimte van de Col­ruyt dan van het frisse ker­stom­aat­je dat we verwacht­en. De wor­tels zijn van het soort die doen denken aan kar­ton op een mot­tige zold­er met de smaak van een ver­lat­en pas­to­rie. Het licht­pun­t­je in het tri­es­tige plas­tieken kom­met­je zijn de radi­js­jes die, ondanks de geur van nat­te kleren op kamp, ver­rassend krokant en pit­tig van smaak zijn. Dit alles gep­re­sen­teerd op een bed­je van sla, bit­ter en teleurstel­lend, zoals het lev­en.

Na deze roller­coast­er begeven we ons tot de hoofd­maalti­jd: veg­e­tarische lasagne. De eerste hap ken­merkt zich door de over­heersende smaak van selder­i­j­zout, maar het went. Je smaakt de spaghet­tikruiden uit bus, maar dat is beter dan een fletse lasagne van lokale slager­ij Dirk (sor­ry, Dirk!). De saus-lasag­n­evel­ra­tio is per­fect uit­ge­bal­anceerd met smeuïge bechamel­saus en voortr­e­f­fe­lijk gegaarde lasag­nebladen. Als je deze lasagne op kot wil per­fec­tioneren, doe er dan wat extra kaas op om te gratineren. 

P.S. De choco­mousse was voortr­e­f­fe­lijk (mer­ci, Her­man!)