The Breakfast Club ★★★

Te begin­nen met wat het begin en einde van een ont­bi­jt hoort te zijn: de koffie. Wie vertrouwd is met de koffie van de UGent, begint al kriebels te voe­len en denkt ‘doe het toch niet’. Maar dit is échte onder­zoek­sjour­nal­istiek, waar ook de zure delen van het lev­en beschreven wor­den. Met de geur van afwaswa­ter en de smaak van het laat­ste rest­je koffiegruis, is dat dan ook de enige manier hoe dit voor koffie door­gaande zwarte goed­je beschreven kan wor­den. Het is koffie om van te wenen, een nieuwe vari­ant in de cat­e­gorie ‘een bak­je troost’. Alter­natief: de caramel iced lat­te. De eerste sip smaakt naar zorgeloze karamelpud­ding en naar je jeugd. Hoewel het iced lat­te is, kri­j­gen we het er toch warm van.

Wie denkt aan koffie, denkt aan koek. Als eerste wagen we ons aan de choco­ladekoek. Het krokante bladerdeeg valt er in één keer als een blad van af. Daar­na gaat het bergaf. Het gebrek aan knap­perigheid, smaak en type­r­ende tex­tu­ur weegt zwaar door. De ‘cruncht-in-1000-kleine-stuk­jes­tex­tu­ur’ die een goede choco­ladekoek ken­merkt, moet je bij de resto­vari­ant zek­er niet verwacht­en. Bij elke hap neemt de teleurstelling toe.

Als pièce de résis­tance is er de pecan­notenkoek. De licht­geroos­t­er­de stuk­jes pecan­noot schit­teren in het zon­licht, de geur van vers­ge­bakken boterkoek wurmt zich een weg in de neusgat­en en bij de eerste hap wor­den alle verwachtin­gen overtrof­fen. Krokant en uit­ge­bal­anceerd, de volle tachtig cent meer dan waard. Alles aan deze koek klopt. 

Om deze deca­dente unief-brunch af te sluiten, wagen we ons aan een muf­fin. Die muf­fin is niet kruimelig en droog, maar per­fect juicy, een wet ass muf­fin (WAM). Hij is ste­viger dan de rots waar Mufasa afdon­dert, wat de eeter­var­ing wat prak­tis­ch­er maakt. De kleine brokjes choco­lade in de muf­fin mak­en hem nog dat beet­je beter. Wel is hij nogal zwaar bij het ont­bi­jt.