Maarten Bastiaensen dicht over de stad en de vrouwen

Waarom schri­jf je?

“Ik heb alti­jd de neig­ing gehad om het­geen in mijn hoofd zit, er met woor­den uit te kri­j­gen. Soms zie ik iets of heb ik een bepaalde zin in mijn hoofd en dan moet dat er gewoon uit. Zon­der al te zwev­erig te doen, maar het is een soort dwin­gende kracht van bin­nenu­it. Op een manier is het lev­ens­gevaar­lijk om met mij om te gaan, want alles wat je zegt, kan vroeg of laat ergens ver­schi­j­nen. De mensen om me heen zijn vaak onbe­doeld of onverwachts poëtisch en dat ver­w­erk ik graag. Soms durf ik over­goten gesprekken met vrien­den opne­men om hun acci­den­tele goud te recu­peren. Ik heb wel een zekere liefde voor alles wat met roes en waas te mak­en heeft.”

Je bun­del is een soort dag­boek van een rouw­pro­ces: een heel intense zaak voor jou en je omgev­ing. Hoe komt zoi­ets tot stand? 

“Rouw is een ver­dri­et dat zo heftig is, dat je zou ont­plof­fen als je het in je hoofd zou houden. Je neemt je ver­dri­et en wie die per­soon was, en maakt daar een donker gedicht over. Je schri­jft vanu­it je eigen pijn en wilt dat ook delen, maar het is een moeil­ijke, vaak gevoelige bal­ans. Som­mige gedicht­en zijn heel beeldend en scherp, die heb ik heel lang niet gedeeld. Hoe ver kan je daarin gaan? Je kan niet voor­spellen hoe jouw woor­den bin­nenkomen bij iemand anders.” 

“Als je het neer­schri­jft, bestaat het op een andere manier dan enkel in ver­dri­et”

Is het een soort ther­a­pie? 

“Op een manier wel. Je kan iets hon­derd keer vertellen, maar als je het neer­schri­jft, bestaat het op een andere manier dan enkel in ver­dri­et. In die zin is schri­jven dus een soort ther­a­peutis­che noodza­ak. Mijn poëzie is een ruw rouw­pro­ces. De bun­del reflecteert een heel duidelijke ‘voor’ en ‘na’ de dood van mijn beste vriend Fran­cis­co. De donkerte sluipt erin.”

Poëzie is dus iets heel per­soon­lijks, laat je je gedicht­en makke­lijk nalezen? 

“Ik heb een boeken­club (lacht). Zij hebben mijn bun­del volledig gelezen en wat aan­merkin­gen gegeven. Ik ben vaak best trots op wat ik schri­jf en dan is het hand­ig dat ik geze­gend ben met geïn­ter­esseerde vrien­den die niet terugdeinzen voor de nodi­ge opmerkin­gen. Kri­tiek is niet alti­jd een­voudig, maar ook het lezen van andere sterke schri­jvers maakt het soms lastig. Dan denk je al snel: “Zo goed kan het toch nooit zijn.” In dat licht is schri­jven ook een manier om je plaats te vin­den tussen anderen.” 

Je bent een audiomak­er. Heb je plan­nen om je tek­sten naar dit medi­um te ver­tal­en? 

“Zek­er. Niet per se muzikaal, maar eerder met field record­ings. De stad is een soort onbe­noemde in mijn schri­jven, het decor waarin ik mijn lev­en leid, dat soms ook naar voren treedt. De stad wordt vooral poëtisch door het­geen erin gebeurt. Ze komt tot lev­en door het gelu­id en de druk­te. Zo’n decor leent zich tot spe­len en exper­i­menteren; het brengt de gedicht­en tot lev­en.” 

Heb je een ultiem doel? 

“De grote droom is een eigen lock­er hebben in de Konin­klijke Bib­lio­theek in Brus­sel, tussen alle grote Bel­gis­che schri­jvers. Op iets kor­tere ter­mi­jn staan er nog ver­schil­lende lezin­gen op de agen­da in Brus­sel en Antwer­pen – ver­schil­lende ‘vari­anten’ hebben de plan­ning in de war gebracht – maar de con­cretere info wordt nog op mijn sociale­me­di­aprofie­len geplaatst.”