Een ode aan de liefde: Normal People

Het alom geprezen boek ‘Nor­mal Peo­ple’ van Sal­ly Rooney kreeg in 2020 een al even hooggeprezen fic­tiereeks. Net als het boek vol­gt de serie het tur­bu­lente, maar bove­nal hartver­scheurende liefdesver­haal van Con­nell en Mar­i­anne. Twee tieners uit het­zelfde Ierse stad­je, maar uit twee ver­schil­lende werelden. Hij is een pop­u­laire arbei­der­szoon, zij is een buiten­been­t­je uit een rijke maar dis­func­tionele fam­i­lie. Toch slaat de vonk over, tot hun ver­bor­gen relatie niet veel lat­er schip­breuk lijdt. Op het befaamde Trin­i­ty Col­lege in Dublin kruisen hun wegen elka­ar opnieuw. Hun ooit stukgelopen relatie kri­jgt een nieuwe kans, maar mis­com­mu­ni­catie en onzek­er­heid bli­jven hen parten spe­len. Zo wordt dit herken­bare, maar tegelijk tijd­loze liefdesver­haal twaalf aflev­erin­gen lang uit­ge­speeld.

Wat ongetwi­jfeld bij­draagt tot het suc­ces van de reeks, zijn de uit­mun­tende acteer­presta­ties van hoof­drol­spel­ers Paul Mescal en Daisy Edgar-Jones, die respec­tievelijk de rol van Con­nell en Mar­i­anne op zich nemen. Toegegeven, we nemen nooit graag afscheid van het beeld dat we al had­den opge­bouwd van per­son­ages in ons hoofd. Toch weten bei­de acteurs een gezicht te geven aan de twee jonge, schuchtere pro­tag­o­nis­ten die maar niet duidelijk kun­nen mak­en wat ze voor elka­ar voe­len. Dat zorgt maar al te vaak voor een geladen sfeer tussen de per­son­ages, die Mescal en Edgar-Jones op weer­ga­loze wijze weten te ver­tal­en naar het scherm. Ook de intimiteit tussen Con­nell en Mar­i­anne weten de acteurs prachtig neer te zetten. Het is het soort intimiteit die trouwens verder gaat dan het puur lichamelijke, waar­bij bei­de par­ti­jen zich uiterst veilig en gekoes­terd voe­len. Net die intimiteit wordt in deze reeks zodanig mooi in beeld gebracht dat ze als het ware voel­baar wordt. Samengevat: de serie doet volop hun­keren naar meer van dit jonge tal­ent. Per­soon­lijk doet Edgar-Jones me dan weer weemoedig ver­lan­gen naar mijn eigen froufrou uit lang vervlo­gen tij­den.

Het is het soort intimiteit waar­bij bei­de par­ti­jen zich uiterst veilig en gekoes­terd voe­len

Het einde van de reeks laat je niet achter met een somber gevoel want na een jaren­lang spel van aantrekken en afs­toten, lijken bei­de pro­tag­o­nis­ten zichzelf ont­dekt te hebben. En zo vin­den ze elka­ar. Los van hun ver­schillen of gebreken, komen ze tot de hartvert­ed­erende con­clusie dat het alti­jd in orde zal komen tussen hen. Het geeft de kijk­er miss­chien geen groots en meeslepend einde, maar vormt wel een prachtige ode aan de liefde in haar meest pure vorm. En zo wist deze reeks tra­nen in mijn ogen op te lat­en wellen, en dat nog sneller dan het boek.