Dr. Martens, ze zijn het niet waard

Als een goede tal­en­stu­dente die graag doet alsof ze alter­natief is, had ik ergens in de sol­den een paar Dr. Martens op de kop getikt. Ik had ze thuis al enkele keren aangetrokken en, met suc­ces, enkele uren gelopen en rondge­hup­peld in mijn veilige kot. Dus vertrok ik op een zonda­gavond, gewapend met een zak vol her­bruik­bare ver­pakkin­gen, dikke wan­del­sokken en veel goeie moed naar de bakker om mijn Too Good To Go-bestelling op te halen. Naïef, zo bleek al heel snel.

Ik was nog niet eens halver­wege toen ik merk­te dat er iets niet pluis was. Nog geen tien minuten nadat ik mijn veilige thuishaven ver­lat­en had, voelde ik de eerste veel­beteke­nende teke­nen van onheil. De achterkant van mijn voeten schu­urde tegen het leer van de schoe­nen. Het was zover, de eerste blaar was op komst. Maar ik zou me niet lat­en tegen­houden door een beet­je pijn. Dat hoort er gewoon bij als je nieuwe schoe­nen draagt, dus ik wan­delde kop­pig verder.

Toen ik ein­delijk aankwam op mijn bestem­ming, na een wan­del­ing van een kwartiert­je dat aan­voelde als een eeuwigheid, kre­gen mijn voeten even respi­jt. De verkop­er pak­te alles zorgvuldig in en excuseerde zich dat er niet veel over was. Niet dat het mij op dat moment maar iets kon sche­len wat ik mee naar huis zou kri­j­gen, ik was gewoon blij dat ik even mocht stil­staan. Mijn moment van rust was echter van korte duur en ik moest al terug naar huis wan­de­len. Met de tanden op elka­ar vertrok ik voor de lang­ste vijf­tien minuten van mijn lev­en.

Al bij al dus een over­we­gend negatieve ervar­ing. Eén ster, geen aan­rad­er. 

Een­maal terug op kot heb ik zo snel mogelijk de schoe­nen uit­getrokken, gewoon mid­den op de trap. Pas toen mijn voeten ver­lost waren van de martel­tu­igen, kon ik het resul­taat aan­schouwen. Het was erg­er dan ik verwacht had. De laarzen had­den een regel­rechte rav­age aan­gericht: ik had niet gewoon een blaar, maar mijn hie­len lagen hele­maal open. Ook mijn Dr. Martens zelf droe­gen de gevol­gen van de martel­ing, want het herken­bare gele stik­sel aan de zool had achter­aan een lichtrode tint gekre­gen. 

De rep­u­tatie van de Dr. Martens is wat mij betre­ft dus com­pleet terecht. Ze zien er miss­chien wel mooi uit, maar ze zijn de pijn niet waard. Ik heb mijn lesje wel geleerd en ik koop vanaf nu alleen nog tweede­hands Docs, dan zijn het ten­min­ste niet mijn eigen bloed, zweet en tra­nen die de schoe­nen gedoopt hebben, maar heeft iemand anders het harde werk al opgek­napt. Zonde dat ze er wel heel goed uitzien.

De helse tocht heeft gelukkig wel nog iets opge­bracht. Ik heb er, naast bloe­dende hie­len, ook een zom­pige éclair en een brood­je met ver­lepte sla en kaas aan overge­houden. Al bij al dus een over­we­gend negatieve ervar­ing. Eén ster, geen aan­rad­er.