Waarom je ook te veel kan Tinderen

“Het was nog maar een tijd­je gedaan met mijn sit­u­a­tion­ship, en toch had ik de blok als een bezetene liggen tin­deren tij­dens mijn pauzes. Elke zichzelf respecterende stu­dent weet namelijk dat de beste reme­die tegen een break-up natu­urlijk een rebound is. 

Het is de start van het tweede semes­ter. Dus waar bevin­den ik en mijn goede voorne­mens voor het nieuwe semes­ter zich? In de Over­poort natu­urlijk. Het was die dag ook Valen­ti­jn. Ik en mijn vrien­den had­den besloten dat we onze jaren­lange vriend­schap boven kort­stondi­ge relaties zouden zetten en een nacht goed zouden door­feesten.

We komen bin­nen in het café met veel zin om een goed dan­sje te plac­eren. Wat ik níét had voor­speld, was dat mijn verza­mel­ing aan Tin­der­match­es blijk­baar het­zelfde idee had die avond. Stel je voor: ik zie twee jon­gens waar ik twee weken voor­di­en mee op date was geweest (Sam is in een week tijd met drie ver­schil­lende per­so­n­en op date geweest, red.). Goed, dit is een riskante sit­u­atie, maar niet noodza­ke­lijk prob­lema­tisch. Ik was tamelijk nuchter, dus besloot ik mijn hoofd laag te houden en me snel een weg door de mensen­mas­sa te banen, uit het zicht van de jon­gens. En met suc­ces.

Een paar uur en enkele pin­ten lat­er veran­derde dat helaas. Elke oprechte vriend zal je vertellen dat iemand die net uit een sit­u­a­tion­ship komt niet in de meest sta­biele men­tale posi­tie zit, en ik ben blijk­baar geen uit­zon­der­ing. Tegen 4u die nacht had­den mijn vrien­den besloten dat de avond wel lang genoeg had gedu­urd en ze namen afscheid. Nor­maal zou je dan zelf ook naar huis gaan. Maar die avond besloot ik dat de nacht nog niet over was, en dat ik eerst “nog eens hey ging zeggen” tegen Tin­der­match num­mer 1. Dat was alle­maal leuk en wel, tot­dat bleek dat deze Tin­der­match ook een erg knappe vriend had die een gesprek begon aan te knopen. Dat is – alweer – erg leuk, maar ook tamelijk onge­makke­lijk. Met mijn beo­ordel­ingsver­mo­gen nogal aan de ben­evelde kant, voor­namelijk door de voorge­noemde pin­t­jes, slaag ik er na een snel muilt­je dan ook in om te roepen: “SORRY BEN ECHT MENTAAL INSTABIEL VANAVOND!”, waarop ik mijn jas neem en de club uit ren.

“SORRY BEN ECHT MENTAAL INSTABIEL VANAVOND”

De twee kerels bli­jven verd­waasd achter. Alsof die actie nog niet vreemd genoeg was, besluit ik om ook naar Tin­der­match num­mer 2 te sturen, die intussen in een ander café zat. Een­maal aangekomen, herk­ende hij me gelukkig meteen. Ik kreeg zelfs een knuffel en een oblig­a­toir Valen­ti­jn­skus­je. Daar­naast kreeg ik ook de nogal vreemde vraag “Ge kent mijn naam toch nog?! Haha!”. Erg­er was dat ik me zijn naam effec­tief niet meer kon herin­neren. Toen tegelijk­er­ti­jd de zon ook begon op te komen, wist ik dat het tijd was om deze shit­show af te sluiten en naar huis te keren.  

Moraal van het ver­haal: Tin­der­dates bestaan ook in het echt, namen zijn belan­grijk, en #stay_toxic.