Outlier: meetresultaat dat sterk afwijkt van het gemiddelde

Ik ben ne lange smalle. Dat ik maar lief­st zeven cen­time­ter grot­er ben gewor­den dan dat wat het grafiekske van het CLB voor­spelde toen ik net naar de mid­del­bare school ging, beschouw ik als een van mijn mooiste ver­wezen­lijkin­gen. Op diezelfde grafiek ston­den ook een aan­tal lij­nen voor BMI-curves, met een lijn voor het ‘per­fect’ gewicht, overgewicht en ondergewicht. Mijn lijn zak­te jaar na jaar los onder de laag­ste pro­jec­tie. “Zorg­wekkend”, vond de hulpver­len­er.

Hele vra­gen­li­jsten over mijn eet­ge­woontes hebben ze mij lat­en invullen. Ik begri­jp dat het hun job is om mogelijke prob­leemgevallen op te sporen, maar er zijn zek­er pret­tigere din­gen als 12-jarig jonget­je. Mijn oma ging boven­di­en hele­maal mee in dat ver­haal. Toen ik met haar naar de dok­ter moest om een sportat­test te kri­j­gen, kreeg ze hem bij­na zo ver om mij af te keuren. “Het is toch maar een smal ven­t­je, vind je niet? Hij eet niet veel thuis.” Voor alle duidelijkheid, ik at wél meer dan genoeg (en gezond). Toen ik buitenkwam was ik opgelucht dat ik toch mocht bas­ket­ballen het komende jaar.

“Hebt gij anorex­ia ofzo?”

Flash for­ward naar enkele jaren lat­er. De andere jon­gens van mijn klas waren volop in hun groeis­purt en toren­den boven mij uit. Lean­der fitneste en Ronald was de ster­spel­er van de lokale rug­by­ploeg. Ik was plots een tenger jochie, zon­der baard­groei en met een piep­stem­met­je. Niet dat ik daar­voor gepest werd. Ik had geluk. En toch stak dat natu­urlijk.

Een buitenge­woon bru­tale klasgenoot vroeg tij­dens het omk­le­den voor lichamelijke opvoed­ing eens: “Hebt gij anorex­ia ofzo?” En zo begint het op een bepaald moment toch te spe­len. Ik stopte met bas­ket­bal en begon met bad­minton, zo had ik ten­min­ste een eiland­je voor mezelf. Een tijd lang durfde ik niet met korte mouwen naar school te gaan. Mijn polsen waren belache­lijk dun, zon­der dat ik daar iets aan kon veran­deren. Bedekken dan maar. Dat leek mij toen de makke­lijk­ste oploss­ing. Lat­er vond ik het ook bij­zon­der onaan­ge­naam om te zwem­men in een pub­liek zwem­bad. Het voelde alsof iedereen naar mij keek. Ik was me zeer bewust van mijn lichaam met weinig kleren aan.

De groeis­purt kwam er uitein­delijk toch! Op een jaar of twee tijd schoot ik de lucht in en liet ik de anderen achter mij. Nu ben ik 1 meter 89 en nog steeds een spicht. Maar een spicht met zelfvertrouwen, dat zek­er. De dunne polsen zijn gebleven, de ingedeuk­te borstkas ook. Als ik een broekriem koop moet ik aan de kas­sa gaan vra­gen of ze een paar gaat­jes extra zouden willen prikken. En nog alti­jd vrees ik de gym. Ach, laat die gains maar zit­ten, ik stuif jul­lie wel voor­bij op de Sint-Kwin­tens­berg. Kijk naar mij! Ik ben een out­lier.