De tunnels van het UZ: fietsende dokters en neerkijken op patiënten


Door

Archief

Campus UZ is voor veel studenten bovengronds al een doolhof, maar dat is niets vergeleken met de ondergrondse gangen. Normaal zie je er klusjesmannen en dokters op de fiets, maar nu dus ook drie studenten op een journalistieke ontdekkingsmissie.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 15/04/2024 – 7:23 door Pieter BeirensLune Schol­laert

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Wan­neer je de tun­nels bin­nenkomt, ben je op slag al je oriën­tatiev­er­mo­gen kwi­jt. Een ein­de­loosheid aan dezelfde door tl-lam­p­en ver­lichtte gan­gen, die zow­el ijselijk als opmerke­lijk warm zijn. Nog gek­leed voor onze lange win­ter, moesten we al snel een trui uit­doen. De gan­gen wor­den voor­namelijk gebruikt door art­sen en ver­pleegkundi­gen om zich makke­lijk van het ene naar het andere gebouw te kun­nen ver­plaat­sen, zon­der zich in het drukke ver­keer van de boven­grondse cam­pus te moeten begeven. Maar ook hier bene­den is het ver­baz­ing­wekkend druk. Tussen de fiet­sers, met luidruchtige fiets­bellen, rij­den ook trans­portkar­ret­jes met een grote ver­schei­den­heid aan zieken­huis­spullen. Verder bevin­den zich in de gan­gen ook opslag­plaat­sen, de cen­trale ver­warm­ing van het zieken­huis en een aan­tal fiet­sen­stallin­gen. Naast het bor­d­je ‘wasser­ij’ zien we wasli­j­nen hangen met dro­gende zieken­huisuni­for­men. 

Verlaten ziekenhuisbedden

Dieper in de gan­gen zijn er steeds min­der mensen, steeds min­der lam­p­en en steeds meer zicht­bare elek­triciteits­draden. De gan­gen stralen ver­laten­heid uit en wor­den niet meer gebruikt door fiet­sende art­sen, maar uit­slui­tend nog voor het trans­port van grote vracht­en. De bouw van het UZ ging van start in 1937 en het zou ons absolu­ut niet ver­bazen als de ver­lat­en gan­gen nog van die tijd dateren.

Een ide­ale set­ting voor een post-apoc­a­lyp­tis­che thriller

De tun­nels lopen onder de hele cam­pus door, maar er zijn niet over­al even veel onder­grondse verdiepin­gen. Op som­mige plaat­sen kan je zelfs tot niveau ‑3 afza­kken. Aangekomen op verdieping ‑3 zie je een waarschuwings­bor­d­je ‘radioac­tief’, een aan­tal ver­lat­en zieken­huis­bed­den en verder een donkere ruimte. Het is op het eerste gezicht een ide­ale set­ting voor een post-apoc­a­lyp­tis­che thriller. Een verder onder­zoek van de ruimte hebben we achter­wege gelat­en. De neig­ing om hier zo snel mogelijk weg te lopen overtrof onze jour­nal­istieke nieuws­gierigheid, dus hier is onze onder­grondse ont­dekkingstocht tot een einde gekomen.

Campusader

In de cat­a­comben onder het zieken­huis valt geen straalt­je zon­neschi­jn of frisse lucht te bespeuren. Daar­voor kan je een andere tun­nel nemen: degene die de wal­gelijk naam  ‘cam­pu­sad­er’ draagt. Dit mod­ern stuk­je tun­nel­tech­nolo­gie reikt boven de vele auto’s, tram­ba­nen en zieke mensen uit en verbindt ook de belan­grijk­ste gebouwen van het com­plex. Wan­neer de onder­grondse mol­len­gan­gen te vol of te eng zijn, kun­nen dok­ters zich zon­der de straat­ste­nen aan te hoeven rak­en van het ene gebouw naar het andere begeven. Dit keer wel met een mooi uitzicht en zon­der het risi­co aan­gere­den te wor­den door een fiets of gemech­a­niseerd trans­portkar­ret­je. 


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *