Kwa Kwa: “Het is gemakkelijker om mijn hart te luchten in het Nederlands, mijn moedertaal”

Stel jul­lie zelf even­t­jes voor: wie zijn jul­lie?

S: “Ik ben Senne Paulussen. Ik ben afkom­stig uit Zoersel. Ik heb hier in Gent aan het KASK dra­ma ges­tudeerd. Momenteel volg ik de edu­catieve mas­ter aan het Con­ser­va­to­ri­um in Antwer­pen. Ian hier is een van mijn beste vrien­den. We hebben samen ges­tudeerd en onze oud­ers zijn vrien­den en col­le­ga’s.” 

I: “Ja, dat klopt. Ik was bij zijn geboorte. Ik was toen een jaar oud, dus ik weet daar niets meer van, maar ik was er. Ik ben Ian Bier­mans. Ik ben geboren en geto­gen in de stad Antwer­pen. Ik ben al heel mijn lev­en bezig met muziek en ik ging van jongs af aan naar de muziekschool, waar ik eerst piano heb leren spe­len en lat­er gitaar. Van oplei­d­ing ben ik indus­trieel inge­nieur en ik werk nu ook in robot­i­ca.” 

Dat is wel een heel ander vakge­bied dan muziek?

I: “Ja, ik heb lang getwi­jfeld om muziek te gaan stud­eren. Ik wist echter dat muziek mak­en me niet meer gelukkig ging mak­en eens mijn finan­ciële sit­u­atie ervan afhing. Ik houd van de afwis­sel­ing: op mijn werk met robot­i­ca bezig zijn en dan thuiskomen en een instru­ment vast­pakken.”

Wat is jul­lie rol bin­nen Kwa Kwa?

S: “Ian doet de keys en de gitaar. Ik ben een van de twee schri­jvers en een van de twee front­man­nen, samen met Camil­lo, beter gek­end als Chili Mili, dat is zijn hiphop­naam. Mijn arti­esten­naam is Mcni.”

Hoe ver­schilt Kwa Kwa van andere bands?

I: “Iets wat we vroeger meer als argu­ment aan­haalden was dat we ambas­sadeur zijn van Ned­er­land­stal­ige muziek. Dat is naar mijn mening een min­der­heid bin­nen de muziek. Veel arti­esten hebben het gevoel dat ze in het Engels moeten zin­gen om main­stream te wor­den, omdat het dan makke­lijk­er wordt opgepikt. Wij vin­den juist dat het Ned­er­lands veel hard­er bin­nenkomt. Je begri­jpt ook vaak veel beter woord­spelin­gen. Het Ned­er­lands is deel van de poëzie voor ons.” 

S: “Als ik in het Engels probeer te schri­jven, heb ik snel het gevoel dat ik in een bepaald stereo­type val en zak­en opschri­jf die ik al vak­er geho­ord heb. Zak­en die ik soms zelf als cringe beschouw. Het is gemakke­lijk­er om mijn hart te lucht­en in het Ned­er­lands, mijn moed­er­taal. Doe maar eens een Antwerps dialect in het Engels. Dat gaat niet zomaar. Het is wel deel van wie we zijn.”

Van­waar komt de naam van jul­lie band, Kwa Kwa?

“Dat komt niet van het gelu­id van een eend! Dat heeft er absolu­ut niks mee te mak­en. Mensen vra­gen zich dat soms af. Dat is gewoon Cami­lo (front­man) die zei : “Ik wil echt een band opricht­en die Kwa Kwa heet.” En wij waren alle­maal van… ‘Yeah!’ We von­den zelf niets beter op dat moment. Het is catchy.”

“Het is gemakke­lijk­er om mijn hart te  lucht­en in het Ned­er­lands, mijn moed­er­taal.” – Senne 

Hoe ziet de ver­houd­ing tussen schri­jven en zin­gen eruit bij jul­lie?

S: “Camil­lo spitst zich meer toe op de refreinen, ik meer op de rap. Ik denk dat we steeds meer richt­ing tekst evolueren. Daar­naast gaan we ook een vinyl uit­bren­gen en in juli een nieuwe sin­gle, ‘El mun­do’.”

 Welke arti­esten vor­men een bron van inspi­ratie voor jul­lie?

I: “Dat is heel uiteen­lopend. Ieder van ons heeft wel zijn eigen inspi­ratie, bijvoor­beeld Ste­vie Won­der en Michael Jack­son. Maar even­goed de jonge ver­sie van De Jeugd van Tegen­wo­ordig. Daar­naast ook Beast­ie Boys en Red Hot Chili Pep­pers. Ik vind dat je dat wel hoort. Als je ‘Laat Uw Tanden Zien’ en ‘Wat Komt Gij Prat­en?’ opzet, daar zit wel Beast­ie Boys in.

“Als ik denk aan Ned­er­land­stal­ige muziek, sowieso Zwan­gere Guy en dan ook nog Antwerpse rap­pers, zoals Ron­nie Wan­na, maar ook Fred­dy Kon­ings. Nieuw­er, Bird en Seba. Check het uit. Alle­maal heel cool. Daft Punk. Vooral de gelu­id­jes. Op mijn key­board doe ik heel veel van die rare gelu­id­jes, van die extreme synths. Dat trek ik alle­maal uit Daft Punk om te horen.”

Hebben jul­lie nog din­gen die jul­lie in de toekomst willen bereiken? Hebben jul­lie nog dromen?

I: “Gentse Feesten is er sowieso een­t­je van. Dat lijkt ons nog best haal­baar. We moeten gewoon de juiste mensen vin­den en dan spe­len we de pan­nen van het dak, maar ik wil ook heel graag eens in een tent staan op een groot fes­ti­val. Ik denk dat wij een zotte tentshow zouden hebben.”

“In de Char­la­tan ging het pub­liek zo hard dat je geen gezang meer hoorde, alleen geroep.” – Ian

S: “Op een goed uur, vooral. We hebben al rond vijf uur gespeeld, wan­neer iedereen nog maar net aankomt en ook al op een groot veld voor een pub­liek dat ver van het podi­um staat en niet echt actief is. Dan is er gewoon geen con­tact. Zek­er als je vooraan staat en er geen energie terugkomt, wordt het moeil­ijk om te bli­jven geven. Het pub­liek moet dicht­bij kun­nen komen om die energie te voe­len.”

Ja, want het pub­liek is toch ook belan­grijk voor jul­lie?

S: “Ja, een con­cert zoals in de Char­la­tan was echt niet nor­maal. We hebben die beelden achter­af bekeken en het was gewoon zot, het­zelfde in Kav­ka in Antwer­pen. Dat zijn van die shows, zoals in de Giraf, waar je achter­af ziet dat de vlo­er let­ter­lijk op en neer gaat.”

I: “In de Char­la­tan ging het pub­liek zo hard dat je geen gezang meer hoorde, alleen geroep.”

Heb je het lief­st een klein of groot pub­liek?

S: “Liev­er groot, zolang het groot en com­pact is.”

I: “Ja, lief­st een com­pact pub­liek, want een grote zaal met weinig volk werkt gewoon niet.”

S: “De energie moet kun­nen opbouwen tot het dak eraf gaat.”

I: “Het pub­liek moet koken en zweten.”