‘Roomies 2’ ★★★★★+

Ik had mezelf nochtans voorgenomen om het rustig aan te doen – één aflev­er­ing per dag, een klein licht­pun­t­je om telkens naar uit te kijken. Maar het bleek hopeloos: de serie greep me vast en liet niet meer los. Drie jaar lat­er is het ver­volg er ein­delijk, en het is alles wat ik had gehoopt.

Kato De Boeck en Flo Van Deuren zijn erin ges­laagd om een serie te mak­en die het jongvol­wassen lev­en in de eenen­twintig­ste eeuw tre­fzek­er vat, zon­der extra ver­sier­ing of vals sen­ti­ment. Hun wereld voelt echt aan: soms pijn­lijk herken­baar, maar alti­jd met een fijnzin­nige humor die de pijn draaglijk maakt. Drie jaar had ik de tijd om het eerste seizoen te lat­en bezinken, en ik bli­jf erbij: in ieder van ons schuilt wel iets van Bibi (Ahlaam Teghadoui­ni) en Ama (Lau­ra De Geest) – of op z’n minst in velen.

In ieder van ons schuilt wel iets van Bibi en Ama – of op z’n minst in velen

Bibi is net afges­tudeerd en loopt stage bij een per­for­ma­tive archi­tecten­bu­reau. De slo­gan van haar werkgev­er, “Work hard, play hard”, zegt eigen­lijk al genoeg. Voeg daar een cavakar­ret­je op vri­jdag aan toe, en het plaat­je is com­pleet. Toch houdt Bibi zichzelf voor dat dit het juiste pad is: het loont goed, haar oud­ers zullen tevre­den zijn. Wat zou ze anders moeten doen? Haar relatie met Martha (Romy Louise Lauw­ers) lijkt vlekkeloos te ver­lopen. Al weet je hoe dat gaat: schi­jn bedriegt. Hoe oprecht is Bibi’s geluk in een job die niet de hare is, en in een liefde die miss­chien vooral juist lijkt? Bibi is een heilige voor alle peo­ple-pleasers onder ons. Zolang ze luis­tert naar wat anderen willen, hoeft nie­mand te merken dat ze zelf nauwelijks geho­ord wordt. Gelukkig is er Ama. Nog steeds haar eigen kop­pige, chao­tis­che zelf. Samen met Bibi woont ze tijdelijk anti-kraak in een oud crèchege­bouw. Ama is de vriendin die we stiekem alle­maal nodig hebben. Maar natu­urlijk is ook zij niet zon­der stri­jd: ze leeft van een uitk­er­ing en weigert zich te lat­en testen op het gen dat ver­ant­wo­ordelijk was voor het over­li­j­den van haar moed­er. Ze beweegt zich wankel tussen haar liefde voor Niko (Emax Lam­oulie), een gebro­ken hart en haar drang naar vri­jheid.
Het duo Ahlaam en Lau­ra is puur goud. En ja, het klinkt miss­chien als een reviewcliché, maar het voelde echt alsof zij mijn vrien­den waren, toe­val­lig even te zien via mijn com­put­er­scherm.

Stiekem kun je de serie ook zien als een zachte ode aan Brus­sel. Een stad die in het nieuws vaak negatief wordt neergezet en die voor mij, als West-Vlam­ing, let­ter­lijk een ver-van-mijn-bed­show is. Toch wil ik na het kijken dat ik er best een tijd­je kan wonen.
Net als na het eerste seizoen moet ik de serie gelukkig nog steeds niet volledig loslat­en; er hangt een hele wereld van muziek aan vast. Eef­je de Viss­er, Maria Iskar­i­ot en Porce­lain ID men­gen zich met opval­lende samen­werkin­gen, zoals die tussen hoof­dac­trice Ahlaam Teghadoui­ni (Ategha) en Mick­ael Kark­ousse van Goose. Geen glazen bol nodig: ik kan nu al voor­spellen hoe mijn Spo­ti­fy Wrapped dit jaar eruit zal zien.

“Peo­ple think that inti­ma­cy is about sex. But inti­ma­cy is about truth. When you real­ize you can tell some­one your truth, when you can show your­self to them, when you stand in front of them bare and their response is ‘you’re safe with me’-that’s inti­ma­cy.” Zo schreef Tay­lor Jenk­ins Reid in één van mijn favori­ete boeken, ‘The Sev­en Hus­bands of Eve­lyn Hugo’. En eigen­lijk vat dit ook per­fect samen wat de serie doet: ze laat je zien wat het betekent om jezelf te dur­ven tonen, zon­der maskers, en hoe zeldza­am het is om dat ergens veilig te kun­nen doen. 
En zo zit ik hier nu, om twee uur ’s in de nacht, starend naar een zwart scherm – niet alleen omdat de serie gestopt is, maar omdat ik nog even niet klaar ben om afscheid te nemen.