‘Barrio Triste’ ★★★★

Ter­wi­jl die com­bi­natie van stad en peri­ode vooral bek­end staat voor de hoogda­gen van ene Pablo Esco­bar, kiest Stil­lz ervoor om op straat te bli­jven. Een bende nihilis­tis­che straatjon­geren steelt een nieuws­cam­era waarmee ze ver­vol­gens hun reilen en zeilen, en ste­len op beeld vast­leggen. De film past per­fect in de gen­res van found footage hor­ror en de doc­u­men­tarische sti­jl waarmee exec­u­tive pro­duc­er Har­mo­ny Korine de meest hopeloze delen van de maatschap­pij ver­menselijkt.

Naar­mate de film vordert en de tragedie van de omgev­ing meer en meer vri­jgeeft van zichzelf, maakt de wall of sound plaats voor meer zach­taardigheid en meer piano

De film vliegt tussen lange shots van het straat­beeld, sequen­ties van extreem geweld en frag­menten waarin de jon­geren met elka­ar inter­ageren. De lange straatscènes slepen soms wat aan, en de over­dreven manier van doen onder de per­son­ages wordt op den duur eerder eendi­men­sion­aal. Gelukkig zijn er genoeg zak­en om dit te ver­helpen. Doorheen deze wereld waarin de per­son­ages – met goede reden – apathisch, nihilis­tisch en vijandig doen, kri­jg je soms een inter­viewfrag­ment te zien. Zo kijk je met momenten diep in de ziel van het onder­w­erp, hun bewee­gre­de­nen en hun lev­en­sop­vat­tin­gen. 

De slop­pen­wijken van Medel­lín zijn niet alleen abnor­maal, maar para­nor­maal. Naast armoede en kansloosheid zweeft er nog een andere fac­tor door Medel­lín. De reporter praat erover vlak voor­dat hij van zijn cam­era beroofd wordt, en jon­geren sla­gen er met momenten in de reportage af te mak­en. Hoe langer de film speelt, hoe meer onmenselijke spel­ers ver­schi­j­nen. Deze toevoeg­in­gen lijken echter niet uit den boze, maar passen per­fect bij de film.

Het absolute hoogtepunt is de sound­track, gebracht door Colom­bi­aanse elek­tron­i­ca artiste Arca. Zij vormt eerst een sonis­che aan­val die de extreme geweld­daad met inten­siteit onder­s­te­unt, de emo­tionele schree­uw die je van de per­son­ages zelden hoort. Naar­mate de film vordert en de tragedie van de omgev­ing meer en meer vri­jgeeft van zichzelf, maakt de wall of sound plaats voor meer zach­taardigheid en meer piano. Het is een con­ver­sa­tie die door heel de film loopt, de woede van de jeugd opgevoed in tristesse.