Beren en legenden op derde dag Gent Jazz

Nagløed

We waren bij­na te laat om Nagløed – Nagleud? – te zien begin­nen en dat zou jam­mer geweest zijn. Net als Dishwasher_ en Black Flower zijn dit oudge­di­en­den van het KASK, arti­esten van eigen Gentse kweek dus. Er zit een duidelijke eb en vloed in de melodieën die dan ook aan­ge­naam over je heen gol­ven. Het doet ons alle­maal wat denken aan de solo­pro­jecten van Thom Yorke, befaamd als kop­man van Radio­head. Met af en toe een intiem sfeert­je dat afgewis­seld wordt met strakke akko­or­den is dit trio een zeer geschik­te open­er voor deze derde dag Jazzzzzzz.

SoundPrints: Dave Douglas & Joe Lovano quintet

Now this is Jazz! Joe Lovano was er al bij op de allereer­ste edi­tie van Gent Jazz ooit, en deze leg­ende keert dan ook tri­om­fan­telijk terug. Het zijn miss­chien wel twee oude man­nen (met begelei­d­ing) op het podi­um, maar uit­ge­blust zijn ze zek­er niet. Deze gevierde arti­esten blazen zich namelijk de lon­gen uit hun lijf. Er wor­den lekker snelle tonen gespeeld waar­van je spon­taan jazzy met je vingers gaat knip­pen. Het is jam­mer dat het pub­liek neerz­it, want het quin­tet swingt bij momenten echt goed. Elk nadeel heeft echter zijn voordeel: door te zit­ten kun­nen er nu wel staande ovaties gegeven wor­den, waar het pub­liek dan ook lustig mee strooide. Sound­prints was oer-oerdegelijk.

De Beren Gieren

Wat je van beren leren kan! Geen idee eigen­lijk, maar duidelijk is dat het ergens op het KASK te doen is. De Beren Gieren zijn namelijk ex-alum­ni die het beste van zichzelf mogen geven op het ter­rein naast hun alma mater. Neem daar nog eens bij dat ze oud­win­naars van Jong Jaz­ztal­ent Gent zijn en je hebt een recept voor een ste­vig optre­den­t­je. Ze bren­gen een speels en intiem reper­toire dat het pub­liek goed kan smak­en. Bij elk lied stape­len de lagen zich steeds meer op om dan muzikaal te exploderen. Met hun odes aan Japan en Gent bli­jft de band een optre­den lang ver­rassen en fascineren.

Charles Lloyd & The Marvels with Bill Frisell

Ze staan met redelijk wat op het podi­um, maar de hoof­drol is duidelijk vri­jge­houden voor Charles Lloyd op sax­o­foon. In tan­dem met Frisell op gitaar wordt hier echte klasse gespeeld. Het is tochtig in de tent, maar van deze gepas­sioneerde tonen kri­j­gen we het toch wel een beet­je warm. Af en toe moet Lloyd wat uitrusten en gaan zit­ten, of begint hij ons­tu­imig met de mara­cas te schud­den; het is dan dat Frisell in de spot­light komt. Hij speelt zeer zomers op zijn gitaar, maar soms betrap je jezelf erop steeds ongeduldiger te wacht­en tot de sax­o­foon ons weer in ver­vo­er­ing brengt. Al bij al valt deze heup­wiegende oude garde goed te smak­en.

Archie Shepp & Jason Moran feat. Marion Rampal

Archie Shepp stapt zeer moeiza­am en moet al schuife­lend – en onder luid applaus – naar zijn stoel begeleid wor­den. Langza­am legt hij zijn ivoren wan­del­stok naast zich. Afgepeigerd is hij echter niet; al zit­tend lijkt Shepp soms larg­er than life. Spe­lend op zijn tenor­sax­o­foon ontstaat er een per­fect samen­spel met de steen­goede pianist Jason Moran. Voor ver­schil­lende lied­jes wordt dit duo onder­s­te­und door de prachtige stem van Mar­i­on Ram­pal, en dat is uitein­delijk miss­chien maar goed ook want Shepp heeft het op som­mige momenten duidelijk moeil­ijk. Hier en daar sput­tert het, noten slaan over, en af en toe komt er zelfs geen gelu­id meer uit. Toch maakt dit alles eigen­lijk weinig uit. Het gebeurt alle­maal zeer waardig en onder luid applaus. Als Shepp zingt, kri­jg je kip­pen­v­el van het con­trast tussen zijn ruwe zang­stem en die van Ram­pal. Valse noten meegenomen is er nog steeds maar één woord om dit optre­den samen te vat­ten: prachtig.