Oorspronkelijk gepubliceerd op 26/07/2018 – 20:38 door Timme CraeyeNicky Vandeghinste
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Sylvie Kreusch
Een rood lederen kleedje, een paar thigh-high boots en een kortpittig kapsel van de goede soort: meer had Sylvie Kreusch aanvankelijk zelfs niet nodig om onze aandacht te trekken. Bijgestaan door een dubbele dosis percussie en het betere lichtwerk, wist ze een heel origineel geluid te produceren. Een stem die deed denken aan Lorde bij momenten, gehuld in de sfeer van Joy Division, hield ons gedurende lange tijd gehypnotiseerd. Daarbovenop gooide ze haar dansmoves op ons af, die niet van de soort waren die je zelf vol zelfvertrouwen zou produceren. Je keek ernaar, en werd jaloers op haar schijnbare vrijheid. Voor het laatste nummer vroeg ze aan de meisjes in de zaal bij haar op het podium te komen dansen. Twee dames en een jongen die duidelijk vond dat gendernormen bullshit zijn, durfden het aan. Vooral een blonde onbekende leek te dansen alsof ze het al jaren voor publiek deed. Waar haalt ze dat zelfvertrouwen, en waar kan ik er een pakje van kopen?
Tsar B
Donkere beats introduceren de volgende act in de zaal van Boomtown: de tweede ‘power woman’ op rij, Tsar B, betreedt het podium in stijlvolle sportkledij en voorzien van twee strakke vlechten. Er volgt een set aan dansbare r&b, begeleid door haar getalenteerde stem. Onze eigen benen begonnen spontaan te bewegen, maar de rest van het publiek voelde het blijkbaar niet. Misschien lag dat laatste aan een weinig gevarieerde of verrassende set. Mogelijk lag het aan de hitte buiten. Hoe dan ook wist Justine Bourgeus amper de helft van de zaal te overtuigen van haar kunnen. Je kon haar vroeger vinden bij School is Cool als violiste. Af en toe haalt ze de viool nog eens boven, wat zeker niet misstaat als toevoeging aan de set. Toch mist er iets waar Justine dat tikkeltje meer mee zou moeten brengen.
Een reactie achterlaten