‘Die My Love’ ★★★½

Ze ver­huizen uit New York naar het huis van de recent overleden oom van Jack­son, dat in the mid­dle of nowhere ligt. Het zou de per­fecte plek zijn om zich te ves­ti­gen en een gezin te sticht­en. Jack­son is dichter bij zijn fam­i­lie en Grace kri­jgt alle rust die ze nodig heeft om aan haar boek te schri­jven. Het sprook­je bli­jft echter niet duren.

Ter­wi­jl Grace zwanger is, sterft de demente vad­er van Jack­son. Boven­di­en – en daar gaat de film vooral over – ontwikkelt Grace na de geboorte een post­na­tale depressie. Dag in dag uit zit ze alleen thuis met haar kind ter­wi­jl Jack­son gaat werken. Jack­son lijkt daar echter weinig begrip voor te hebben. Langzaa­maan ver­erg­ert Graces sit­u­atie en haar gedrag wordt almaar meer onvoor­spel­baar.

Regis­seur Lynne Ram­say speelt in deze film met con­tin­uïteit. Het gebeurt zelden dat een scène zich chro­nol­o­gisch net na de vorige afspeelt. Daar­naast wordt bin­nen de scènes ook gretig gebruikge­maakt van dis­con­tin­uïteit. Deze spron­gen in de tijd en ruimte benadrukken Graces men­tale staat. Voor de kijk­er is het echter niet alti­jd even aan­ge­naam of gemakke­lijk om te vol­gen. Ik ben er ook zek­er van dat er din­gen me over het hoofd zijn gevlo­gen.

Een andere inter­es­sante cin­e­matografis­che keuze is de aspect ratio. Die is 4:3 voor de volledi­ge speel­du­ur. Het doet denken aan een oude beeld­buis en geeft zo een nos­tal­gisch gevoel, zoals Jack­son waarschi­jn­lijk ervaart nu hij terug is in de buurt van waar hij is opge­groeid.

In een side plot leren we ook dat Jack­sons moed­er enorm veel moeite heeft met het ver­lies van haar man. Ze weet niet wat te doen met zijn spullen, onder andere zijn geweer, dat alti­jd aan zijn zijde lag tij­dens het slapen. Nu hij er niet meer is, heeft ze die gewoonte overgenomen. Sinds de dood van haar man is ze begin­nen te slaap­wan­de­len. Dit resul­teert in een korte, maar zeer mem­o­ra­bele scène waarin ze mid­den in de nacht slapend door een veld loopt, geweer in de hand, en dan plots wakker wordt.

Al bij al is deze film niet voor ‘zwak­willi­gen’. Je moet serieus je aan­dacht erbij houden om mee te zijn met het wie, wat, waar, hoe, en wan­neer. Je inspan­ning wordt echter beloond met een unieke ervar­ing. De film zit vol inter­es­sante com­posi­ties, de cin­e­matografie com­ple­menteert het plot en de acteurs zetten stuk voor stuk prachtige per­for­mances neer. Ik vond het enkel jam­mer dat ik niet echt meegesleept werd.