Fotografen vieren Filip Claus

Fil­ip Claus

Claus deelt zijn moment de gloire met eenen­der­tig andere bek­ende en min­der bek­ende Gentse fotografen. Zij mocht­en gras­duinen in zijn oeu­vre, en kozen ver­vol­gens een eigen foto die in dialoog gaat met Claus’ werk. Sinds don­derdag zijn de duo’s te bewon­deren in het Gentse straat­beeld. Het oor­spronke­lijke idee om er een guer­ril­lapro­ject van te mak­en en kris kras in Gent foto’s te plakken ging helaas niet door. Niet alleen balorige jon­geren kri­j­gen gas­boetes, ook voor gerenom­meerde fotografen ligt de lange arm der wet op de loer. Braaf toestem­ming vra­gen bleek helaas ook geen sinecure. De UGent, de hogesc­holen, het bis­dom en His­torische Huizen zei­den alle­maal ‘njet’, uit vrees dat hun geliefde muren een week lat­er hele­maal vol zouden hangen met niet-aangevraagd papieren plak­sel. Alsof het onder­scheid tussen reclame voor een fuif en een kun­st­pro­ject niet hele­maal duidelijk is. Claus spreekt con­se­quent over een ‘col­lec­tief project’ en niet over een ‘ten­toon­stelling’, waarschi­jn­lijk een gevolg van zijn aima­bele beschei­den­heid.

Lees verder onder de foto

Fil­ip Claus

Meer dan spiegelbeelden

Nochtans kwa­men de ‘oh’s’ en ‘ah’s’ niet uit de lucht gevallen, bij de meute bewon­der­aars die Claus vri­jda­gavond rondlei­d­de. De samen­werk­ing tussen Claus en de andere fotografen leverde een reeks inter­es­sante kop­pelt­jes op. Uit­er­aard zijn de beelden van Bieke De Poorter, Dirk Braeck­man, Titus Simoens, Michiel Hendryckx en co op zich al indruk­wekkend, maar uit de inter­ac­tie vloeit telkens een extra betekenis­laag voort. Verwacht geen sim­pele copy-paste, de link tussen de foto’s is sub­tiel en situeert zich meestal op visueel niveau: een kleur, een lijn of een sfeer. Per­fect om je ver­beeld­ing de vri­je loop te lat­en gaan. Een heel scala aan onder­w­er­pen passeert de revue: van schri­j­nende armoede over zachte vrouwen­fig­uren tot de absur­diteit van Vlaan­deren. Claus legde zijn com­pagnons dan ook geen restric­ties op en greep niet in bij de keuze. Al waren er hier en daar wel wat dis­cussies. De keuze van Jim­my Kets om een foto van Robbe De Hert naast een dode koe te hangen (te zien in de Sint-Niklaasstraat) is op z’n zachtst gezegd niet alledaags te noe­men. Maar goed, zo ken­nen we het enfant ter­ri­ble van de fotografi­escene natu­urlijk. Claus: “Iedereen deed zijn ding. Het zijn niet alti­jd de sterk­ste foto’s die ze uit hun archief gekozen hebben, maar de foto’s die in hun ogen het meest in gesprek gaan met die van mij.”  Elke fotograaf is herken­baar aan zijn of haar sig­na­ture style. Vol­gens Claus is dat het ver­schil de mas­sa ama­teur­fo­tografen: “De betere zijn herken­baar door de foto’s zelf. Je kunt direct herken­nen “Dat is Bieke De Poorter”, je kunt van Titus zeggen “dat is een Titus”, van mij “dat is een Claus”. Dat is voor mij de kracht erachter. Ik ga niet zeggen dat er onder de ama­teurs geen goede fotografen zijn, maar daar zit het ver­schil.”

Talent uit Gent

Claus hoopt met het col­lec­tief nog verdere pro­jecten uit te werken. Want dat Gent uit­puilt van het tal­ent, bewi­jst dit project ten overvloede. Het is dan ook een doorn in het oog van vele fotografen dat er geen foto­gal­ler­ij is of een archief­plaats voor negatieven. Claus: “Ik hoop dat ze bij Stad Gent eens zullen nadenken om deze sterk­te uit te spe­len. Maar lief­st twee Mag­num­fo­tografen komen uit Gent, dat kan tellen. Het bewi­jst ook hoe sterk Vlamin­gen het beeld liefkozen. We zijn heel sterk in ani­mati­eteke­nen, film, schilderkun­st, stripteke­naars enzovoort. Nu is alles wat met fotografie te mak­en heeft in han­den van de Sint-Pietersab­dij, maar dat is onvol­doende en te weinig gespe­cialiseerd.”

Miss­chien een ideet­je voor zijn vol­gende ver­jaardag? Wan­neer we – vrien­delijk als we zijn – een bal­lon­net­je oplat­en bij de schep­en van Cul­tu­ur Annelies Storms, bli­jft het ver­dacht stil. Het ent­hou­si­asme bli­jft steken bij: “Maar we hebben één instelling die met foto’s bezig is, de Sint-Pietersab­dij…” Zelf ziet ze meer heil in pri­vate ini­ti­atieven.

Van het scherm naar de muur

Wie niet zoals ons Fil­ip Claus zelve meekri­jgt voor een toelicht­ing bij de werken, kan maar beter een smart­phone op zak hebben. Rond de foto’s is er immers niet meteen een woord­je uit­leg te bespeuren, die vind je via een QR-code op de site van het project. Wel jam­mer voor de mensen die nog met een antieke bak­steen op zak rond­lopen. Mocht je trouwens uit­gekeken zijn op de main­stream posters op je kot: wie wil kan op Paas­dag ’s avonds zijn of haar favori­ete foto van de muur prut­sen en meen­e­men. En sowieso zijn de kunst­werken een ver­adem­ing tussen de stroom narcis­tis­che Instagramfoto’s.