Gent Jazz: bombastisch begin met Ibrahim Maalouf

Vier groepen mocht­en de aftrap geven. Het begon wat traag, maar de sfeer zat snel goed. 

Trombone Ensemble Nabou Claerhout

Trom­bone Ensem­ble Nabou Claer­hout is een mond­vol om uit te spreken, maar dat doet niet af aan de kwaliteit van de arti­esten. Het ensem­ble is zek­er niet slecht, maar het komt alle­maal toch wel iet­sje te traag op gang. Het pub­liek komt maar langza­am en schuchter kijken, en het duurt toch even­t­jes vooraleer de swing erin zit. Het is uitein­delijk wel aan­ge­naam luis­teren naar het ensem­ble, maar het mist toch wat pit. De soloot­jes vol­gen elka­ar braaf­jes, doch ver­di­en­stelijk op – zij het met iet­wat gepi­jnigde en gecon­cen­treerde gezicht­suit­drukkin­gen. Het is goed, maar geen vlam­mende start.

C Hannes Blockx

Black Flower

Een Dave Grohl-achtig type dat los­gaat op de drums, een trompet­tist die af en toe driftig op een koebel begint te mep­pen, en een pianist die zo in Weez­er zou kun­nen zit­ten. Ondanks dat het vijfkop­pige team van Black Flower wat eclec­tisch oogt, doen ze het podi­um zin­deren met de over­weldigende chemie tussen de arti­esten. Black Flower is echt goed – zeer goed zelfs – en dat mag geweten zijn. Het is hit­sig, snel, hyp­no­tis­erend en opzwepend. De schwung zit er duidelijk in. Het schuchtere pub­liek van daar­net onder­gaat een ware meta­mor­fose: de eerste danspas­jes komen boven en al gauw doet iedereen mee. Er is veel leed in de wereld, maar niet in deze tent. Black Flower was een open­bar­ing en belandt direct bij de gevol­gde arti­esten op Spo­ti­fy. 

Gary Bartz + Maisha

Gary Bartz is een sax­o­fon­ist van het eerste uur en heeft nog meege­speeld met de Miles Davis Band. Van­daag treed hij op met Maisha, een bende steen­goede arti­esten met veel passie. Het begint alle­maal wat melig met Bartz die een lied­je zingt om de geesten te bezw­eren – goeie vibes verzek­ert. Het optre­den fluctueert tussen zwoele tonen die niet mis zouden staan in een speakeasy en enkele swin­gende piano- en con­tra­bas­solo’s. Meng daar wat kitscherig getjin­gel en sen­suele sax­o­foon­stoten bij en je hebt een goed optre­den. Bartz heeft een echte stage pres­ence, maar wordt af en toe zijn sax­o­foon wat beu. Als hij soul­ful in zijn micro begint te kwe­len, kan het wat afgeza­agd aan­voe­len, maar dan pakt hij die sax­o­foon weer op en zijn we weer vertrokken. 

Ibrahim Maalouf

Ibrahim Maalouf is luid, bom­bastisch en een vol­boed enter­tain­er. Met de eerste twee lied­jes weet deze trompet­tist, samen met zijn hele meute aan begelei­dende ban­dle­den, je al com­pleet weg te blazen. Een hele mix aan rap, rock en zelfverk­laarde main­stream muziek passeert de revue, telkens begeleid door Maalouf op trompet. Het is geen tri­omftocht met enkel zijn beter bek­ende num­mers, maar hij laat ons ook proeven van ver­schil­lende nieuwkomers van ‘Capac­i­ty to love’, het album dat in novem­ber uitkomt. De muziek is top, de pre­sen­tatie zit snor en de sfeer zit erin. Iedereen danst en springt mee. Dit was geni­eten.