Joep Beving & Residentie Orkest Den Haag

JongFest is een groep jon­geren die tij­dens het Gent Fes­ti­val van Vlaan­deren (een inter­na­tion­aal meer­daags muziek­fes­ti­val in Gent en Oost-Vlaan­deren) con­certen kiest met een ver­rassende insteek, vaak ver weg van de vertrouwde Mozart- en Beethoven-reper­toire­li­j­nen. Vooraf zorgden ze voor een korte intro­duc­tie over de com­pon­ist en de muziek die ik die avond te horen zou kri­j­gen. Na twee quizvra­gen en een miniatu­urles filosofie was ik hele­maal klaar voor Joep Bev­ing & Res­i­den­tie Ork­est Den Haag.

Voor mij is een van de mooiste gelu­iden het stem­men van instru­menten vlak voor een optre­den. Het draagt de belofte in zich van een avond die alle verwachtin­gen over­sti­jgt – of, min­der glo­ri­er­ijk, van een avond waarin je telkens op je tele­foon kijkt, hopend dat er tien minuten bij zijn gekomen. Laat ik meteen duidelijk zijn: die avond over­heer­ste het eerste gevoel. De eerste vijf minuten waren een samen­spel van elek­tro­n­is­che klanken, met een viool die op de achter­grond meedeinde. Mid­den in het con­cert nam Joep de micro­foon om zijn muziek even te kaderen. Hij sprak over de nous, de hoog­ste, bij­na god­delijke vorm van denken. Zeer abstract, ja – en eerlijk, mijn eerste gedachte was dat er elk moment wierook rondgedeeld zou wor­den. Maar toen bereik­ten de vol­gende tonen mijn oren en alles viel op zijn plek. Joep Bev­ing had een uni­ver­sum gecreëerd waarin ik, als toe­ho­order, even mocht bin­nen­tre­den. De buiten­wereld viel stil; er was alleen nog de muziek en dat ongri­jp­bare gevoel van nous, een ruimte waarin denken en luis­teren samensmolten tot iets wat je enkel kon ervaren.

Mijn eerste gedachte was dat er elk moment wierook rondgedeeld zou wor­den

Iets wat ik nooit had verwacht te beschri­jven in een artikel over een klassiek con­cert, was de achter­grond. Toch zou het con­cert zijn volle impact niet hebben gehad zon­der het betov­erende licht­spel dat zich als een stille sym­fonie achter de muzikan­ten ontvouwde, of zon­der de rook die onverwacht uit de schaduw van de piano leek te kruipen. Af en toe priemde een felle lamp recht in mijn ogen, maar ik beschouwde dat als een teken van mijn nous om mijn blik even te sluiten of te richt­en op andere muzikan­ten dan de pianist.

Met een ork­est kun je zelden mis­stap­pen mak­en, zang daar­ente­gen bli­jft alti­jd een del­i­cate grens. You love it or you hate it. Maar telkens wan­neer de zan­ger­essen achter­aan langza­am opston­den en hun stem­men lieten ontvouwen, kwam het haar op mijn armen al rech­top te staan. Adem­ben­e­mend, sim­pel­weg. Joep Bev­ing: een naam die vanaf nu onver­mi­jdelijk zijn plek zal vin­den in al mijn playlists.

(De foto’s in dit artikel wer­den genomen door Björn Comhaire.)