Kandidaten Raad van Bestuur

Focus op het aan­bieden van pdf-doc­u­menten in plaats van geprinte (hard­cov­er) hand­boeken. Stu­den­ten kun­nen dan zelf nog kiezen of zij een fysieke kopie van het boek wensen of dat ze dit liev­er via hun laptop/e‑reader/tablet/… lezen. De geprinte ver­sies van de pdf-doc­u­menten kun­nen dan nog steeds aange­bo­den wor­den, maar niet meer in dezelfde (onn­odi­ge) hoeveel­heid. Dat is niet enkel goed voor het milieu, maar ver­laagt ook de studiekost

De stu­den­ten­restau­rants moeten een zo kort mogelijke keten nas­treven en steeds met lokale pro­ducten werken. Op die manier ste­unt de UGent ook de lokale han­de­laars.

We moeten duurza­amheid meer in ons onder­wi­js kri­j­gen. Les­gev­ers moeten stu­den­ten uitda­gen met actuele vraagstukken en toekom­stige prob­le­men. Alleen zo kun­nen we een nieuwe gen­er­atie jonge pro­fes­sion­als oplei­den die een ver­schil kun­nen mak­en in de wereld van mor­gen.

Niet akko­ord. Er wor­den nog node­loos veel nieuwe boeken verkocht die achter­af niet nodig blijken voor het vak. Dit is niet enkel slecht voor stu­den­ten die het finan­cieel moeil­ijk­er hebben, maar dit is ook pure papierver­spilling. Daar­naast zijn ook veel gebouwen slecht geï­soleerd wat niet enkel koude aula’s oplev­ert, maar ook een enorm energie­ver­bruik.

Akko­ord. De UGent zette al een grote stap in de juiste richt­ing, maar er is alti­jd ruimte voor ver­be­ter­ing.

Niet akko­ord. Op veel vlakken waren we tot enkele jaren gele­den koplop­ers, zoals bijvoor­beeld met het hele desin­vest­ment dossier. Momenteel zijn we dat niet meer. Het laaghangend fruit is reeds geplukt. De keuzes waar we nu voor staan zijn moeil­ijk­er, maar toch vind ik dat we duurzame keuzes moeten dur­ven mak­en. In de eerste plaats denk ik daar­bij aan een ambitieus energieplan.

Niet akko­ord. De com­mu­ni­catie naar stu­den­ten toe is vaak lang­dr­a­dig en ver­war­rend. We ken­nen onder­tussen wel alle­maal de rec­tor­mails, waar­voor je moeite moet doen om ze volledig door te lezen. Com­mu­ni­catie vanu­it cen­traal moet kort, krachtig en infor­matief zijn. Op dit moment is dat niet het geval.

Niet akko­ord. Nieuwe stu­den­ten rak­en moeil­ijk weg­wi­js in het kluwen van leer­plat­for­men.

Niet akko­ord. Ik vind vaak dat de uni­ver­siteit nogal apathisch kan com­mu­niceren. Tij­dens de covid-19-cri­sis was dat enorm duidelijk. Heel wat onpop­u­laire maa­trege­len moesten genomen wor­den, maar hoe de rec­tor dit com­mu­niceerde was vaak enorm teleurstel­lend. Ik had niet het gevoel dat reken­ing werd gehouden met hoe bepaalde bood­schap­pen zouden overkomen. Boven­di­en was het alles behalve helpend dat de media vaak sneller op de hoogte waren van beslissin­gen van de rec­tor dan de stu­den­ten en het per­son­eel.

Afstap­pen van de rec­tor­mails en com­mu­niceren via korte, lees­bare updates met de uit­ge­brei­de info overzichtelijk op één plat­form.

De ver­schil­lende plat­for­men moeten wor­den samenge­bracht in één UGent-app.

Ik denk dat het onze uni­ver­siteit en de com­mu­ni­catie hier ten goede zou komen als onze rec­tor wat min­der zijn mening over bepaalde zak­en op twit­ter zou smi­jten. Ik weet dat hij daar zijn per­soon­lijke mening geeft, maar het is soms heel moeil­ijk om dat los van elka­ar te zien. Als je dan een rec­tor ziet die tekeer gaat op twit­ter, is het niet zo gek dat je zijn interne com­mu­ni­catie op dezelfde manier begint te lezen.

Niet akko­ord. Hoewel de coro­nacri­sis stil­let­je­saan min­der wordt, is de men­tale cri­sis niet voor­bij. De stu­den­tenpsy­cholo­gen wor­den over­laden met werk, waar­door ze niet vol­doende aan welz­i­jns­bevorderende ini­ti­atieven toekomen en wacht­ti­j­den kun­nen oplopen. Om in te zetten op de ver­hoging van stu­den­ten­welz­i­jn en daar­naast de wachtli­jsten zo kort mogelijk te houden, moeten er meer mid­de­len beschik­baar wor­den gesteld en extra stu­den­tenpsy­cholo­gen wor­den aangenomen. Ook moet de uni­ver­siteit haar maatschap­pelijke rol spe­len en de over­heid aanzetten om ein­delijk werk te mak­en van de cri­sis omtrent men­taal welz­i­jn.

Een uni­ver­siteit hoort in de eerste plaats een onder­wi­jsin­stelling te zijn, geen insti­tu­ut voor men­taal welz­i­jn. Haar kern­taak bestaat erin kwaliteitsvol onder­wi­js aan te bieden. Bij prob­le­men dient de uni­ver­siteit stu­den­ten door te ver­wi­jzen naar per­so­n­en of organ­isaties die over de nodi­ge exper­tise beschikken op vlak van men­taal welz­i­jn.

Niet akko­ord. Om een vergelijk­ing te mak­en de UGent heeft voor haar 51.000 stu­den­ten slechts 8 stu­den­tenpsy­cholo­gen, waar­van de meeste deelti­jds. De UAntwer­pen heeft er 16 voor 21.000 stu­den­ten. De KULeu­ven heeft 18 psychologen/psychiaters voor grosso modo 60.000 stu­den­ten. Dit zijn harde cijfers. Er wordt nog steeds te weinig ingezet op stu­den­tenpsy­cholo­gen. Zij ver­zor­gen zow­el indi­vidu­ele gesprekken, groep­s­ther­a­pie als nuldeli­jn­szorg. Op dit moment hebben ze door hun per­son­eel­steko­rt geen tijd voor dat laat­ste, wat zonde is.

Wij zijn 100% voor het behoud van lesop­names en grote voor­standers van slim dig­i­taal onder­wi­js. We lev­en nu in een andere tijd dan 20 jaar gele­den en de uni­ver­siteit zou moeten evolueren naar deze nieuwe vorm van onder­wi­js. Flex­i­biliteit voor stu­den­ten en les­gev­ers moet daar­bij cen­traal staan en on cam­pus-onder­wi­js moet anders inge­vuld wor­den. Een grotere focus op indi­vidu­ele begelei­d­ing en nieuwe inno­vatieve lesmeth­o­d­en zal leslokalen en (kleinere) aula’s weer doen vol­lopen. Dit kan een win-win-sit­u­atie wor­den voor zow­el prof­fen als stu­den­ten, als we dur­ven veran­deren.

De uni­ver­siteit moet ein­delijk werk mak­en van een effi­ciënte UGent-app, die zow­el op Android als iOS beschik­baar is. Op die manier kun­nen stu­den­ten in één oogop­slag hun les- en exa­m­en­roost­ers, cur­sussen, mails en andere studiegere­la­teerde infor­matie raad­ple­gen.

Tij­dens de covid-19-cri­sis zijn heel wat nieuwe dig­i­tale tools uit­getest en gebruikt om ons onder­wi­js te onder­s­te­unen. Deze mogen we niet over­bo­ord gooien. Om een voor­beeld te geven: de uitrust­ing om degelijke lesop­names te mak­en is er, we moeten die dus ook gebruiken. Belan­grijk is wel om stu­den­ten te bli­jven onder­s­te­unen in hoe ze op een effi­ciënte wijze gebruik kun­nen mak­en van lesop­names en andere dig­i­tale toepassin­gen. Ook de nieuw uit­geteste werkvor­men in ver­band met blend­ed learn­ing zijn good prac­tices die we moeten verderzetten.

Een slimme omslag naar dig­i­taal onder­wi­js, waar­bij de juiste onder­wi­jsvorm voor het juiste oplei­d­ing­son­derdeel wordt aange­bo­den. Een klassiek hoor­col­lege kan zek­er bli­jven, met een opname, maar waar nodig moet er gekeken wor­den naar lessen in kleinere groepen met meer begelei­d­ing. Hier kun­nen we bijvoor­beeld kijken naar prob­lem-based learn­ing, wat al in ver­schil­lende top­uni­ver­siteit­en bestaat. Dit betekent meer flex­i­biliteit en ver­ant­wo­ordelijkheid voor de stu­dent die (online) les­ma­te­ri­aal voor de lessen moet ver­w­erken, zon­der dat dit de werk­last ver­hoogt.

Ik pleit ervoor om lesop­names te ver­plicht­en en deze aan te bieden op één gebruiksvrien­delijk plat­form.

Meer inzetten op lesop­names. Ik heb het bij dig­i­taal onder­wi­js al aange­haald, maar het is een nagel waarop ik wil bli­jven slaan. Lesop­names bieden op heel veel vlakken een meer­waarde. Heel wat onder­zoek heeft ook uit­gewezen dat stu­den­ten net gebaat zijn bij lesop­names wan­neer ze deze gebruiken als extra hulp­mid­del bij het stud­eren. Door meer in te zetten op studi­etips hoe lesop­names effi­ciënt gebruikt kun­nen wor­den door stu­den­ten, zal dit het leer­pro­ces ten goede komen. De uni­ver­siteit heeft ook een doc­u­ment met tips voor het gebruiken van lesop­names, maar helaas ken­nen heel veel stu­den­ten die tips niet. Daar moet dus ook meer op ingezet wor­den.

Akko­ord. Stud­eren is duur. Hand­boeken en studie­ma­te­ri­aal zijn vaak pri­jzig en zouden goed­kop­er aange­bo­den kun­nen wor­den of zelfs volledig gratis, denk maar aan de pdf’s. Daar­naast is de koten­markt com­pleet aan het doorslaan en wor­den betaal­bare stu­den­tenkoten onvin­d­baar. Stad Gent, de Vlaamse Over­heid en de uni­ver­siteit moeten hier­voor de han­den in elka­ar slaan en het aan­bod stu­den­tenkoten doen ver­groten.

Niet akko­ord. Vlaan­deren behoort tot de Europese mid­den­moot wat betre­ft de studiekost.

Er zijn in Europa lan­den waar het goed­kop­er is om te stud­eren, maar er zijn ook veel duur­dere lan­den, zoals bijvoor­beeld bij onze noorder­bu­ren. Dan heb ik het natu­urlijk enkel over het inschri­jv­ings­geld. Ik denk wel dat heel wat les­gev­ers en belei­ds­mak­ers onder­schat­ten hoeveel extra kosten er bij stud­eren komen kijken: studieboeken en cur­sussen, open­baar ver­vo­er, een kot huren… Daar moet meer bewustz­i­jn voor gecreëerd wor­den.

Dit is een valse keuze die ons telkens wordt voorgesteld. Het idee dat het excelleren van de ene stu­dent ten koste van de andere stu­dent zou moeten gaan, is niet cor­rect. Stu­den­ten met veel ambities moeten de mogelijkheid kri­j­gen om het beste van zichzelf te geven en de overige stu­den­ten moeten vol­doende begelei­d­ing kun­nen kri­j­gen, zodat ook zij kun­nen excelleren bin­nen hun eigen gren­zen.

De uni­ver­siteit moet alles in het werk stellen om de diplo­ma-inflatie een halt toe te roepen en de waarde van een uni­ver­si­tair diplo­ma op de arbei­ds­markt te vri­jwaren. Daar­toe is het essen­tieel dat de nadruk ligt op het excelleren van stu­den­ten. Een uni­ver­siteit hoort immers elitevor­mend te zijn.

Ik vind dat iedereen dezelfde kansen moet kri­j­gen wat onder­wi­js betre­ft, alleen weten we dat dat in ons huidi­ge onder­wi­jssys­teem een utopie is. Ik ben er niet van over­tu­igd dat de uni­ver­siteit moet inzetten op het sla­gen van zo veel mogelijk stu­den­ten, want dan spreek je over kwan­titeit en niet over kwaliteit. Die stu­den­ten waar­van duidelijk is dat een acad­emis­che, uni­ver­si­taire oplei­d­ing niets voor hen is, moeten zo snel mogelijk geheror­iën­teerd wor­den. We moeten daar­bij afstap­pen van het idee dat acad­emis­che richtin­gen meer waard zijn en meer focussen op de tal­en­ten van elke stu­dent. Stu­den­ten waarin duidelijk wel acad­emisch poten­tieel zit, maar die door gebrekkige kansen dreigen uit de boot te vallen, moeten dan weer wel zo goed als mogelijk onder­s­te­und wor­den.

Niet akko­ord. Veel stu­den­ten weten niet waar ze terecht kun­nen, indi­en ze in dergelijke sit­u­aties zit­ten en vrezen repre­sailles. Er moet dus vanu­it de fac­ul­teit­en en de uni­ver­siteit vol­doende infor­matie komen om stu­den­ten op de hoogte te bren­gen van de bestaande aanspreekpun­ten (bv. Trust­punt) en we moeten stu­den­ten kun­nen verzek­eren dat er geen negatieve gevol­gen gekop­peld zullen wor­den aan het naar buiten bren­gen van de waarheid. Daar­naast is er een duidelijke cul­tu­urom­slag nodig. Je kan wel infor­matiecam­pagnes opzetten, maar als daders wegkomen met wal­gelijk gedrag, zal er nooit iets veran­deren. Wie zich schuldig maakt aan grensover­schri­j­dend gedrag, moet vrezen voor diens job/positie. Het is onaan­vaard­baar dat slachtof­fers bang moeten zijn voor de gevol­gen van grensover­schri­j­dend gedrag. Daders en medeplichti­gen zijn de enige schuldigen in dit ver­haal en moeten ook zo behan­deld wor­den. Er is dus nog veel werk aan de winkel.

Niet akko­ord. De recente Pano-reportage heeft duidelijk aange­toond dat er nog heel wat werk aan de winkel is. Maar de uni­ver­siteit moet zich wel behoe­den voor een hek­sen­jacht. Als mogelijke maa­tregel schuiv­en wij een onafhanke­lijk meld­punt naar voren.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik geen weet heb van spec­i­fieke maa­trege­len die op mijn  fac­ul­teit getrof­fen wer­den om grensover­schri­j­dend gedrag tegen te gaan. Los daar­van heb ik ook nog geen “gruwelver­halen” geho­ord over grensover­schri­j­dend gedrag aan mijn fac­ul­teit tussen prof­fen, assis­ten­ten en stu­den­ten. Los daar­van bli­jft het aan­pakken van grensover­schri­j­dend gedrag voor mij een pri­or­iteit, want grensover­schri­j­dend gedrag hypothe­keert kwaliteitsvol onder­wi­js. Nele en ik willen dit echter vooral op uni­ver­si­tair niveau aan­pakken en lat­en het fac­ul­tair niveau over aan de fac­ul­taire stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers.

Niet akko­ord. Kijk bijvoor­beeld naar de opkomst voor deze verkiezin­gen, ergens geeft dit impli­ci­et het sig­naal dat stu­vers onvol­doende zicht­baar zijn. Bin­nen de stu­vers heerst er vaak de vrees dat per­soon­lijke com­mu­ni­catie of per­soon­lijke zicht­baarheid iets risi­co­vol kan zijn. Men wil voorkomen dat stu­ver­schap enkel als per­soon­lijke spring­plank gebruikt zou wor­den. Stu­ver ben je namelijk voor anderen en niet voor jezelf. Dat neemt echter niet weg dat stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers ook stu­den­ten zijn die meer in het licht zouden mogen staan en gerust vak­er mogen com­mu­niceren als per­soon en min­der als organ­isatie. Die herken­baarheid kan aanslaan en ver­hoogt de aanspreek­baarheid en bek­end­heid van de stu­vers en stu­den­ten­raden. De com­mu­ni­catie mag voor ons dus gerust per­soon­lijk­er wor­den met de nodi­ge aan­dacht voor de bezorgdhe­den die daarover bestaan.

Niet akko­ord. De afs­tand tussen het bestu­ur en zijn belan­grijk­ste stake­hold­er, de stu­dent, is de afgelopen twee jaar alleen maar toegenomen.

Met pijn in het hart moet ik nee antwo­or­den op deze vraag. Zek­er wan­neer het gaat over stu­vers op cen­traal niveau. Op de fac­ul­teit­en loopt het hier en daar wel beter. Heel wat fac­ul­taire stu­den­ten­raden werken onder­tussen met jaarver­ant­wo­ordelijken/-verte­gen­wo­ordi­gers. Die indi­viduen zijn vaak wel gek­end bin­nen hun jaar­groep. Dat helpt om vra­gen en prob­le­men van stu­den­ten sneller te beant­wo­or­den en op te lossen. Toch denk ik dat het alti­jd beter kan.

Maarten en ik zijn voor­stander van het creëren van een ont­moet­ingsplek, een soort van Ther­mi­nal 2.0. Waar de Ther­mi­nal zich voor­namelijk focust op zalen­ver­hu­ur voor stu­den­tenor­gan­isaties, zou een tweede plek zich focussen op het samen­bren­gen van ver­schil­lende stu­den­ten met per­ma­nente activiteiten/studieplekken/… Stu­den­ten kri­j­gen daar­door de mogelijkheid om weer voel­ing te kri­j­gen met de cam­pus van de uni­ver­siteit en ban­den te leggen met stu­den­ten van andere fac­ul­teit­en. We geloven dat engage­ment voor­namelijk komt uit een zekere gene­gen­heid voor de unief en de stu­den­tenge­meen­schap. Het is dan ook niet ver­won­der­lijk dat we na de COVID-cri­sis zien dat steeds min­der stu­den­ten zich ver­bon­den voe­len aan de UGent en zich min­der kan­di­daat stellen voor verkiezin­gen of deel­ne­men aan stu­den­ten­par­tic­i­patie. Inzetten op ont­moet­ingsplekken, ver­hoogde zicht­baarheid en een hero­plev­ing van een soci­aal geën­gageerde uni­ver­siteit is dus iets waar de komende twee jaar bij­zon­dere aan­dacht aan besteed moet wor­den.

Door elke stu­dent een cur­ricu­lum op maat aan te bieden, met ruimte voor extracur­ric­u­laire activiteit­en, kan de UGent het engage­ment van stu­den­ten – zow­el bin­nen de uni­ver­siteit als daar­buiten – nieuw lev­en inblazen

Ik ver­moed dat veel stu­den­ten het nog alti­jd moeil­ijk hebben op per­soon­lijk vlak en op vlak van stud­ies. Ook heerst er het idee dat stu­ver zijn enkel maar hard werken is en er geen leuke momenten zijn. Wij zit­ten als stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers inder­daad vaak in ver­gaderin­gen, maar we hebben er ook al vrien­den voor het lev­en gemaakt.