Lezersbrief: waarom ook jij de algemene staking moet steunen

Op 31 maart leggen de mensen die elke dag onze samen­lev­ing doen draaien het land plat met een algemene stak­ing. Ze hebben daar goede rede­nen voor en daarom ste­un ik hen. Tegelijk hebben stakin­gen wel alti­jd impact op stu­den­ten die naar hun cam­pus moeten. Daar zou je uni­ver­siteit of hogeschool reken­ing mee moeten houden, want, hear me out: deze stakin­gen zijn ook in het belang van stu­den­ten.

De groot­ste impact voor stu­den­ten zijn de tre­in­stakin­gen. De spoor­we­gar­bei­ders stak­en niet voor hun plezi­er: elke dag kost hen loon. Zon­der stakin­gen zijn de treinen elke dag te laat − als ze niet geschrapt wor­den −  door een teko­rt aan per­son­eel, slecht man­age­ment en ver­oud­erde infra­struc­tu­ur. Toch wil de Ari­zona-regering 675 miljoen euro besparen op de NMBS, de tick­ets nóg duur­der mak­en, en de pen­sioen­leefti­jd met 12 jaar ver­hogen. 

En nee, op pen­sioen gaan aan 55 jaar is bij de NMBS zo goed als onbestaande. In 2023 kon­den slechts zeven (!) werkne­mers op 55 op pen­sioen, één van hen is al dood. Spoor­we­gar­bei­ders slepen zich 42 jaar lang door ploe­gen­di­en­sten, nachtwerk en week­ends, om rond hun 62e met een gebro­ken gezond­heid te stop­pen. Onder­tussen blok­keert Ari­zona de lonen en wil ze pre­mies afpakken voor nacht- en zondag­w­erk en feestda­gen. Waarom zou iemand nog bij de NMBS willen werken? Vind je stakin­gen nu al erg? Wacht maar tot er straks geen per­son­eel meer is en er géén treinen meer rij­den.

Alsof werkne­mers Oem­pa Loempa’s zijn die moeten zwi­j­gen en werken

Ari­zona wil mas­saal besparen op de pen­sioe­nen, gezond­hei­d­szorg, lonen, kli­maat … Nog steeds is er geen echte rijken­taks en mak­en een paar multi­na­tion­als record­win­sten. Met ons geld willen ze peper­dure F‑35-vlieg­tu­igen kopen die we enkel kun­nen gebruiken met goed­keur­ing van de VS. Welke min­is­ter beslist wat we doen met die vlieg­tu­igen? Theo Franck­en, een van de groot­ste Israël-fans van het land.

Onder­tussen wijst Ari­zona vluchtelin­gen, migranten, werk­zoek­enden en lang­durig zieken aan als het prob­leem om ons af te lei­den van haar aso­ci­aal beleid. De mensen die zich verzetten tegen haar maatschap­pi­jvisie wil de regering crim­i­nalis­eren met protestver­bo­den. De vak­bond wil ze mond­dood mak­en door hen aansprake­lijk te mak­en voor ‘economis­che schade’: de meer­waarde die werkne­mers niet pro­duc­eren op een stak­ings­dag. Alsof werkne­mers Oem­pa Loempa’s zijn die moeten zwi­j­gen en werken.

Ik ste­un deze his­torische algemene stak­ings­dag. Niet omdat stakin­gen leuk zijn, maar omdat ze het laat­ste drukkingsmid­del zijn van de werk­ende klasse. Het is kut als de treinen niet rij­den en de studentenresto’s sluiten, maar het toont ook dat onze samen­lev­ing stil­staat zon­der werk­ende mensen. Uit sol­i­dariteit bezoek ik samen met tien­tallen stu­den­ten stak­ingspiket­ten van de grote Gentse fab­rieken en het piket van het UGent-per­son­eel.