Oorspronkelijk gepubliceerd op 21/10/2025 – 19:27 door Rex Verdonck
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Minimalistische muziek is opgebouwd uit de voortdurende herhaling van muzikale cellen die langzaamaan veranderen. Door de haast constante herhaling wijkt minimalistische muziek sterk af van de normale spanningsopbouw die we gewoon zijn. Zo komt er nooit echt een climax. Toch geeft die graduele evolutie van die muzikale patronen doorgaans de illusie van een richting. Op die manier wordt er niet ingezet op het vertellen van een verhaal, maar op het creëren van een soort muzikale emotie. Je zou het zo misschien wel best kunnen vergelijken met de techno van de klassieke muziek.
Deze kenmerken zorgen er ook voor dat minimalistische muziek erg geschikt is voor het gebruik in films. Het herhalende karakter ondersteunt het beeld zonder er alle aandacht van weg te nemen. En vandaag zie je dan ook dat minimalistische kenmerken in heel veel filmscores zijn binnengedrongen. De voorbeelden die FFG hier geeft zijn de scores van ‘Living’ (2022) gecomponeerd door Emilie Levienaise-Farrouch, en van ‘The Crown’ (2019 – 2023) gecomponeerd door Martin Phipps. Daarnaast maakten ze in hun concertprogramma ook plaats voor twee giganten uit het genre, namelijk Michael Nyman en Philip Glass. De eerstgenoemde gaf de naam aan het genre en de laatstgenoemde is een van de invloedrijkste componisten van de twintigste eeuw.
Het concert werd geopend met twee werken uit Nymans score van ‘The Draughtsman’s Contract’ (1982), waaronder het iconische ‘Chasing Sheep is Best Left to Shepherds’. Ook de gelauwerde score van ‘The Piano’ (1993) werd uitvoerig belicht met ‘The Heart Asks Pleasure First’ als hoogtepunt. Afsluiten deed het concert met filmmuziek van Glass.
Een reactie achterlaten