Recensie: Blind willow, sleeping woman

Deze sur­re­al­is­tis­che ani­matiefilm van com­pon­ist-film­mak­er Pierre Földes is een waar genot voor het oog. Het ver­haal is soms iets te absurd, maar in de sti­jl van Földes kan dat wel. De manier waarop de ani­matie is ver­w­erkt, zorgt ervoor dat de kijk­er het scherm niet kan loslat­en. Het met­al­igek­leurge­bruik zorgt daar­bij voor een magis­che sfeer.

Földes baseerde zich op de kortver­halen van Haruk­ki Muraka­mi, een van de groot­ste schri­jvers van de heden­daagse wereldlit­er­atu­ur. Een uitdag­ing die je zek­er ges­laagd mag noe­men. Het ver­haal draait vooral om het vin­den van jezelf. We kri­j­gen te mak­en met een grote kikker die een man met schizofre­nie helpt Tokyo te red­den van een enorme aard­bev­ing. De kikker citeert heel wat grote filosofis­che en lit­eraire denkers waaron­der Niet­zsche, Joseph Con­rad en Ernest Hem­ing­way. Som­mige quotes zijn miss­chien wat cliché, maar het geeft de film wel meer karak­ter. Een tweede man wordt ver­lat­en door zijn vrouw, gaat doorheen de film op zoek naar zijn kat, en zo ook naar zichzelf. Bei­de per­son­ages hebben niet zo veel in zich en kon­den iets meer per­soon­lijkheid gebruiken. De muziek, gecom­poneerd door Pierre Földes zelf, onder­s­te­unt de film in aanzien­lijke mate. ‘Blind wil­low, sleep­ing woman’ is echte kun­st, zow­el voor het oog als voor het oor. Ook voor niet-ani­matieliefheb­bers is deze film zek­er de moeite waard.