Recensie: I Care a Lot


Door

Archief

Een film over zeer serieuze onderwerpen hoeft op zich niet somber te zijn. Het levende bewijs daarvan vind je in 'I Care a Lot' waarin met vuurwerk een wanhopig verhaal verteld wordt over het uit de hand gelopen kapitalisme.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 20/10/2020 – 1:45 door Daan Van Cauwen­berge

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Wie aan films over serieuze, actuele prob­le­men denkt, stelt zich vast een sombere film met veel lange monolo­gen en moral­is­tis­che vingers voor. Regis­seur J. Blake­son ver­mi­jdt dit. In zijn meest recente film, ‘I Care a Lot’, zet hij een schi­jn­wer­p­er op het machtsmis­bruik door de voog­den van gepen­sioneer­den in de VS. Hij neemt deze schi­jn­wer­p­er echter serieus, want zijn film heeft meer gemeen met een typ­is­che Hol­ly­wood actiefilm dan de gemid­delde ‘Pano’-reportage.

In ‘I Care a Lot’ volg je het ver­haal van Mar­la Grayson, die op bril­jante wijze gespeeld wordt door Rosamund Pike. Mar­la is een voogd, wat wil zeggen dat ze van de staat de taak kreeg om zorg te dra­gen voor een oud­ere per­soon die dat zelf niet meer kan. Zoals vak­er, slaag­den de Amerika­nen erin dit vrij sim­pel altruïstisch con­cept in een dystopis­che nacht­mer­rie om te tov­eren. Aangezien een voogd com­plete con­t­role kri­jgt en de bejaarde vri­jwel geen mogelijkheid heeft om de voogd aan te kla­gen of te weigeren, is de voogdij al snel in een mil­jar­denin­dus­trie veran­derd.

In de sti­jl van andere Amerikaanse films zoals ‘The Big Short’ en ‘The Laun­dro­mat’, brengt de film deze indus­trie echter in beeld met de flair van een Mar­velfilm. Felle kleuren, vrolijke muziek en per­son­ages die var­iëren van char­mant tot intrigerend. Grayson kri­jgt zo de eigen­schap­pen van een een echte Dis­neyschurk. Met zon­nebril en vapor ter hand eist ze de aan­dacht op met haar over the top karak­tertrekken iedere sec­onde dat zij in beeld is .

De film portre­teert Grayson als een per­son­i­fi­catie van de Amer­i­can dream. Zo heeft ze een hele hoop eigen­schap­pen die ook vaak aan de Amerikaanse fabel wor­den toegeschreven. Ze heeft een gigan­tisch doorzettingsver­mo­gen, koestert rijk­dom als haar groot­ste wens in het lev­en, heeft zeer veel sti­jl, is erg char­mant en is vooral genade­loos tot op het bot. Deze gelijke­nis ont­gaat ook de per­son­ages in het ver­haal zelf niet, aangezien Grayson op meerdere momenten let­ter­ijk als de Amerikaanse droom beschreven wordt.

De voogdij wordt in de film vrij expli­ci­et vergeleken met mensen­han­del. De film maakt ook deze vergelijk­ing zeer expli­ci­et door mid­del van het plot. Het is duidelijk dat slechts een laag­je arbi­traire legaliteit Mar­la schei­dt van andere crim­inele organ­isaties. Wan­neer deze grens doorheen de film begint te ver­vagen, komt de kijk­er ook een beet­je vanu­it het niets terecht in een actiefilm die naad­loos aansluit op de eerdere the­matiek.

‘I Care a Lot’ is in de eerste plaats een ontzettend leuke en spitsvondi­ge film, maar heeft ook een hele hoop te vertellen over de staat van het kap­i­tal­isme − excuseer, ik bedoel uit­er­aard de Amer­i­can dream. Een ide­ale mix van een actuele doc­u­men­taire en James Bond.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *