Recensie: The Old Man and The Gun

De zeventig­jarige For­rest Tuck­er lacht het lev­en toe met een glim­lach. Hij houdt van snelle auto’s, hof­fe­lijke con­ver­sa­ties en het gezelschap van vrouwen. Maar wat hem jong houdt, is zijn voor­liefde voor bankover­vallen en gevan­genisontsnap­pin­gen. Geen hob­by die hij uit verveling ont­dek­te om zijn oude dag te sli­jten, maar een stiel die hij leerde toen hij vijf­tien was. En na zeven­tien ontsnap­pin­gen en ontel­bare over­vallen kri­jgt Tuck­er er nog geen genoeg van.

Waargebeurd

Het waarge­beurde ver­haal smeek­te om een ver­film­ing, maar alleen een­t­je die stand zou houden met de juiste cast­ing. Wie beter dan Robert Red­ford, die naar ver­lu­idt afscheid neemt van het acteren, om de rol van de charis­ma­tis­che beroep­scrim­i­neel op zich te nemen? Met Tom Waits en Dan­ny Glover als zijn part­ners in crime hoeft Red­ford weinig moeite te doen om de kijk­er voor zich te win­nen, ook al bevin­den hun per­son­ages zich aan de foute kant van de wet. ‘The Old Man and the Gun’ is geen nagel­bi­j­tende actiefilm waar­bij je wil weten hoe die bank nu net te krak­en valt, en of die detec­tive John Hunt, ver­tolkt door Cassey Affleck, de crim­ine­len uitein­delijk zal kun­nen vat­ten. In plaats van ons op het pun­t­je van onze stoel te willen kri­j­gen, tra­cht regis­seur en schri­jver David Low­ery veeleer om ons lan­guit in de zetel te lat­en ontspan­nen, ter­wi­jl we Tuck­er zien geni­eten van alles wat hij doet – of dat nu dineren is met zijn love inter­est Jew­el (Sis­sy Spacek), of een vluchtau­to park­eren en ervan­door gaan met het spaargeld van eerlijke Amerika­nen.

Eerbetoon aan Redford

Toegegeven, het the­ma voelt herken­baar en mist vernieuwing, maar ook dat lijkt hier niet het eind­doel. Een titel als ‘The Old Man and The Gun’ gaf al het juiste ver­moe­den: dit is een rustig, melan­cholisch portret van een even unieke als char­mante man. Er lijkt geen beter eerbe­toon om de car­rière van Red­ford mee af te sluiten.