Review: The quiet girl ★★★★★

Haal je hart maar uit dat fluwe­len doos­je (of die afval­con­tain­er) waarin je het bewaart en ga kijken naar ‘The qui­et girl’. Wees gerust, deze film van Colm Bairéad zal er uiter­mate zorg voor dra­gen, het omwikke­len in een zachte deken en dan volledig lat­en over­stromen in een zee van je eigen tra­nen.

‘The qui­et girl’ gaat over een jong meis­je (Cáit) dat tij­dens de zomer bli­jft logeren bij fam­i­lie. Haar thuis­si­t­u­atie is nogal schamel en haar oud­ers kun­nen geen zorg dra­gen voor het zoveel­ste kind, dat ook nog eens een bed­plass­er blijkt te zijn. Dat is zo’n beet­je het plot, maar de film gaat vooral over hoe een beet­je vrien­delijkheid en zorg lev­ensveran­derend kun­nen zijn. Op die manier raakt de film niet zomaar je gevoelige snaar, maar speelt het een prachtige sym­fonie aan emotie. Je voelt namelijk volledig mee met Cáit, van haar schuchtere per­soon­lijkheid tot haar zachte maar vast­ber­aden missie om de mensen die ze liefheeft te helpen. 

Op de achter­grond van de film speelt zich een soort clash af tussen oude en nieuwe waar­den. Een groot plus­punt van de film is dat die daar­voor geen voor de hand liggende oplossin­gen biedt. In plaats daar­van focust de film op het feit dat we alle­maal gewoon ons best doen om te lev­en en dat een beet­je menselijke con­nec­tie eigen­lijk de essen­tie vormt. Taal­liefheb­bers zullen overi­gens ver­heugd zijn om te horen dat de spreek­taal bij­na geheel Iers-Gaelisch is. Deze zan­gerige taal mengt zich per­fect met de rustieke beelden en het alge­meen zachte tem­po van de film, waar­door je een zorgeloze zomer meemaakt waar zelfs ‘Call me by your name’-fans jalo­ers op zijn. 

Kor­tom, dé film om te kijken op Film Fest Gent of daar­buiten, zek­er tij­dens de koude maan­den die voor de deur staan.