Thelma – Film Fest Gent

FADE IN – NOORWEGEN, OSLO

Dat Noor­we­gen een broei­haard voor beschei­den hor­ror is, blijkt nog­maals wan­neer Thel­ma aan haar stu­den­ten­leven begint. Teruggetrokken en naïef door haar opvoed­ing (zwaar katholiek met een spo­radisch sin­is­ter kan­t­je) én door de omgev­ing waarin die plaats vond (een gat zoals ze alleen nog in het diepe noor­den van Europa zijn te vin­den) probeert ze zich aan haar nieuwe lev­en aan te passen.
Dat ze geen typ­isch stu­den­ten­leven zal lei­den, ont­dekken de toeschouw­ers samen met Thel­ma langzaa­maan. Epilep­sie-aan­vallen, verd­wi­jnin­gen van dier­baren, halve ver­drinkin­gen en de occa­sionele pro­fetis­che droom mak­en van haar een los pro­jec­tiel dat rusteloos op zoek gaat naar verk­larin­gen.

EXT – KINEPOLIS, GENT

Toegegeven, in zijn grote lij­nen lijkt Thel­ma een ver­haal dat al vak­er werd verteld. Sterk­er nog, Dan Har­mon (wel­bek­ende pro­du­cent en schri­jver van zow­el Com­mu­ni­ty als Rick & Morty) heeft zo’n ver­haal­loop gecon­cep­tu­aliseerd in zijn ‘Sto­ry Cir­cle’. Maar dit script speelt vir­tuoos met de grens tussen fic­tie en realiteit en trans­formeert het wor­tel­stoemp-for­maat van de Sto­ry Cir­cle naar een fijnzin­nig del­i­catesse. De metaforen waaruit de grote lij­nen zijn opge­maakt, rak­en de kijk­er op z’n meest kwets­bare plek: het­geen niet ver­wo­ord kan wor­den.

Beet­je bij beet­je ver­wa­teren de ver­schillen tussen het hoofd­per­son­age en het pub­liek. Ja, Thel­ma kan iemand in de fik steken door er gewoon eens slecht over te dromen, maar Thel­ma is een slachtof­fer. Haar ver­haal gaat, onder dat vlies van ontluik­ende sek­su­aliteit en een mys­terieuze kracht, over con­t­role en onder­drukking. Onder­huids wordt de vraag gesteld hoe er met het onbek­ende moet omge­gaan wor­den. Haar vad­er leerde haar gevoe­lens en gedacht­en te onder­drukken in plaats van ze te verk­laren, dat gebed (en niet de weten­schap) haar zal ver­lossen van de chaos. Al snel, na het verd­wi­j­nen van haar geliefde Anja, ont­dekt ze dat het ontken­nen van chaos alleen maar een ontvlucht­ende beweg­ing is.

INT – BALKON, GENT

Thel­ma is een toon­beeld voor ons allen. Ook al leert ze een soort van absur­diteit ken­nen waarmee de meeste onder ons nooit zullen wor­den gecon­fron­teerd, weet ze zich toch te emanciperen van haar vad­er en zijn manier van opvoe­den. Niet langer is chaos de vijand, maar vormt het een uitdag­ing om te door­gron­den.