Oorspronkelijk gepubliceerd op 21/11/2021 – 20:23 door Dries Blontrock
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Ik zal eerlijk met u zijn: ik kende het werk van Taylor Swift niet zo goed. Natuurlijk had ik wel al af en toe eens een liedje op de radio – want ik ben 50 – horen passeren, maar mijn beeld van haar was toch nog dat van een Amerikaans popprinsesje dat de ene na de andere platgeproducete hit voortbracht. Daarnaast genoot ze ook de reputatie een countryzangeres te zijn die met haar holle, nietszeggende teksten de mainstream ingesukkeld was. Verder kent iedereen natuurlijk de legendarische lyric “haters gonna hate” uit het nummer ‘Shake it Off’, maar een literair meesterwerk kan je dat bezwaarlijk noemen.
Ik zal opnieuw helemaal eerlijk zijn: ik was fout. Vorige week kwam het album ‘Red (Taylor’s Version)’ uit en plots was Taylor overal: op sociale media, in de krant en zelfs op onze eigen redactievergadering. Onze chef Cultuur was er zo enthousiast over dat ze de hele editie eraan wou wijden. Dat is wat overdreven, wij zijn immers een serieus blad dat prangende vragen zoals ‘waarom is er geen veggiespaghetti meer in De Brug?’ behandelt. Toch was mijn nieuwsgierigheid geprikkeld, want zij was niet de enige die de kommer en kwel van het studentenbestaan prompt leek te vergeten bij enkel de gedachte aan mevrouw Swifts ‘nieuwe’ album.
Fuck you, Jake Gyllenhaal
Helemaal nieuw is de plaat immers niet. Swift bezat jarenlang niet de rechten over haar eigen nummers. Nu ze die terugheeft, brengt ze dus haar versie van het album uit 2012 uit, waarin door de platenfirma nog flink geknipt was. Het lijkt wel een ultieme middelvinger naar alle mensen (mannen) die haar het leven zuur hebben gemaakt.
Is het album zelf goed? Absoluut. Het is niet het beste dat de mensheid ooit op vinyl gezet heeft, maar ook verre van de oppervlakkige karikatuur die velen, onder wie ondergetekende, van Swift maakten, wel integendeel. Zeg nu zelf, iemand die erin slaagt om binnen de 24 uur bijna 7 miljoen mensen te laten luisteren naar een nummer dat 10 minuten duurt, kan geen doordeweekse popprinses zijn. Oh ja, trouwens: fuck you, Jake Gyllenhaal.
Een reactie achterlaten