Hypocrisie is geen doodzonde

Onze befaamde rec­tor Rik Van de Walle kwam in een onge­makke­lijke posi­tie terecht na ophef over plan­nen rond een boskap aan cam­pus Sterre. Daar zou een nieuw stu­den­ten­huis moeten komen om de schaarste qua stu­den­ten­wonin­gen te helpen opvan­gen. Het neer­halen van vier­duizend vierkante meter bos stuitte op voor­spel­bare kri­tiek, omdat de boskap in stri­jd is met de eerdere plei­dooien van de UGent rond het belang van bio­di­ver­siteit en kleine stads­bossen.

De ver­wi­jten van hypocrisie en oppor­tunisme die de rec­tor op zijn bord kreeg, zijn begri­jpelijke kreten van veront­waardig­ing. Toch dra­gen ze niet bij tot het debat: ze lat­en geen ruimte voor nuance. Iemand voor hypocri­et uit­mak­en over­heerst steeds meer het open debat op sociale media, en Twit­ter in het bij­zon­der. Dat Twit­ter de voorkeur geeft aan korte bericht­en die een zo groot mogelijke, emo­tionele reac­tie opwekken bij de lez­er, is begri­jpelijk voor een plat­form dat u en ik als ver­maak wel eens op het toi­let lezen. Maar als het plat­form ook gebruikt wordt om een poli­tiek dis­cours te voeren, kan het al eens mis­lopen.

De infe­ri­or­iteit van de tegen­stander aan­to­nen draagt vaak niets bij in een dis­cussie

Het opbod van beschuldigin­gen op Twit­ter, waar de tegen­par­tij het absolute kwaad verte­gen­wo­ordigt en de eigen par­tij voor het absolute goede staat, is een gevaar­lijke ontwik­kel­ing die een ges­pleten maatschap­pij enkel verder uit elka­ar dreigt te duwen. Iemand hypocrisie ver­wi­jten is ken­merk­end voor een dergelijke ongen­u­anceerde polemiek. Hypocrisie wordt gezien als een onvergeeflijke zonde. Het moet de argu­menten en kri­tiek van de tegen­par­tij in een dis­cussie teni­et­doen, en dient vooral om de eigen supe­ri­or­iteit te verkondi­gen. Je kri­jgt een ten­nis­match waar de bal van hypocrisie met veel dra­ma heen en weer wordt ges­la­gen. Dat gebeurt ten koste van rationele stellin­gen en argu­menten. Hoe inca­pa­bel je de tegen­stander ook vin­dt, in dis­cussies zou er geen plaats mogen zijn voor ophit­sende ver­wi­jten. Ongevac­ci­neerde mensen zet je bijvoor­beeld niet aan tot vac­ci­natie door aan te tonen hoe dom en hypocri­et ze wel zijn als ze het vac­cin weigeren.

Wie zich vast­bi­jt in een ide­ol­o­gisch puur denkkad­er, ver­w­erpt de nuance en breekt poten­tieel wed­erz­i­jds begrip af. De infe­ri­or­iteit van de tegen­stander aan­to­nen met ver­wi­jten van hypocrisie brengt vaak niets bij in een dis­cussie, en lokt alleen maar meer emo­tionele uit­sprak­en uit. Het open debat dreigt zo steeds meer de broodnodi­ge kern van beschaafde dis­cussie en nuancer­ing te ver­liezen. Terug naar het bos aan de Sterre: de nood aan bio­di­ver­siteit en stads­bossen primeert zek­er van­daag boven het storten van beton. De plan­nen zouden dan ook her­w­erkt moeten wor­den. Dat de rec­tor hypocri­et klinkt in deze dis­cussie, is een feit. Maar is iedereen dat niet in een com­plexe wereld waarin moeil­ijke beslissin­gen niet samen te vat­ten zijn in 280 tekens?