Ondersteuning bij erectieproblemen: Seksuologie

Wat is dat eigen­lijk, sek­suolo­gie?

“Er wordt van­daag de dag van alles over seks en sek­su­aliteit verteld, maar niet alti­jd op een ern­stige − laat staan weten­schap­pelijk ver­ant­wo­orde − manier. We nemen niet alleen psy­chol­o­gis­che, maar ook biol­o­gis­che en sociale aspecten mee in ons onder­zoek. Hier in Gent kun­nen psy­cholo­gen, ped­a­gogen en art­sen instromen in de spe­cial­isatie en zij leren dan bij over elka­ars vakge­bied. Sek­suolo­gie is bred­er dan sek­suol­o­gis­che zorg (denk aan onder­s­te­un­ing van man­nen met zor­gen rond hun erec­tie of kop­pels met een ver­schil in sek­sueel ver­lan­gen) en buigt zich als weten­schap ook over sek­sueel gedrag en sek­suele ver­lan­gens. Waarom doen mensen wat ze doen? Dat is een heel breed veld. Het gaat over #MeToo en grensover­schri­jd­ing, maar ook over trans­gen­der­zorg en hoe zwan­gere vrouwen hun sek­su­aliteit ervaren.”

“Het is duidelijk dat relatievor­men in onze samen­lev­ing aan het evolueren zijn of geëvolueerd zijn”

Waarom heb je voor Sek­suolo­gie gekozen?

“Ik ben per ongeluk in het onder­zoeksveld terecht­gekomen. Ik heb psy­cholo­gie ges­tudeerd en was vanu­it mijn mas­ter­proef geïn­ter­esseerd in trans­gen­der­zorg. Daar bestaat tot op van­daag geen formele oplei­d­ing voor, iets wat we eens moeten veran­deren. In Leu­ven was er dan een oplei­d­ing sek­suolo­gie waar­van ik toen dacht dat dat de oplei­d­ing was die ik moest vol­gen om meer over trans­gen­der­zorg te weten te komen.

“Soms denkt men van vrouwelijke sek­suolo­gen dat ze nymfo­ma­nen zijn. Ik ken er toch heel wat anderen”

Zo ben ik in dat vakge­bied terecht gekomen, al kwam trans­gen­der­zorg toen nog niet aan bod. Die oplei­d­ing is sinds­di­en hele­maal veran­derd; trans­gen­der­zorg zit er onder­tussen wel in. Nu doe ik onder­zoek over sek­sueel func­tioneren, ver­lan­gens en zor­gen van trans- en gen­der­di­verse per­so­n­en.”

Welke method­olo­gie gebruiken jul­lie?

“Dat is een grote uitdag­ing. Zo starten stu­den­ten bijvoor­beeld vanu­it lit­er­atu­ur en defin­i­ties voor con­cepten. Op basis daar­van kan dan een sur­vey gemaakt wor­den, maar de reac­tie die je dan vaak kri­jgt, is dat het zo moeil­ijk is om dat te definiëren en in hok­jes te plaat­sen. Dit jaar betrof het eindw­erk van de stu­den­ten bijvoor­beeld con­sen­suele non-monogamie. We kre­gen dan ontel­bare mails van mensen die uitleg­den hoe hun relatie in elka­ar zat en hoe dat niet hele­maal juist naar boven kon gebracht wor­den in hun antwo­or­den op de sur­veyvra­gen. Het is duidelijk dat relatievor­men in onze samen­lev­ing aan het evolueren zijn of geëvolueerd zijn. Er is een nood om daar samen over na te denken, om daar woor­den voor te vin­den, om daar een andere weg in te zoeken dan het klassieke pad dat ons voorge­houden wordt als we opgroeien. Het gros van het sek­suol­o­gisch onder­zoek ver­schilt method­ol­o­gisch niet zo veel van klassiek medisch of psy­chol­o­gisch onder­zoek. Dat is hoofdza­ke­lijk het geval met vra­gen­li­jsten of psy­chol­o­gis­che exper­i­menten, impli­ci­ete­as­so­ci­ati­etests en dat soort zak­en.”

Hoe zien die exper­i­menten er dan uit?

“Wat uniek is voor de sek­suolo­gie zijn sek­slabs, waar lichamelijke reac­ties wor­den onder­zocht − uit­er­aard ethisch ver­ant­wo­ord en met de nodi­ge voor­zor­gen op het vlak van pri­va­cy. In Ams­ter­dam heeft men onder­zoek gedaan naar de link tussen fysieke reac­ties en hoe men zich voelt bij het kijken van ero­tis­che en niet-ero­tis­che film­p­jes. Bij per­so­n­en met een penis blijkt die link meer te bestaan: als ze een erec­tie ervaren voe­len ze zich vak­er opge­won­den. Bij vrouwen blijkt dat anders te zijn. Hun lichaam kan rea­geren, hun vagi­na wordt vochtig, maar toch rap­porteren ze niet steeds dat dat hen emo­tion­eel iets heeft gedaan. Dat is een unieke onder­zoeksmethod­olo­gie.”

Hoe staat u tegen­over de nieuwe trend van Tik­Tok-sek­suolo­gen?

“De Tik­Tok-sek­suolo­gen zijn teleurgesteld in de rela­tionele en sek­suele vorm­ing onder jon­geren van­daag. Dat is niet ver­bazend; het werkveld kaart al decen­nia aan dat RSV (Rela­tionele en Sek­suele Vorm­ing, red.) op som­mige scholen pro­fes­sionel­er kan én moet. Ik denk dat sek­suolo­gie steeds beter in de pers komt. Er zijn ook een aan­tal echt heel goede sek­suolo­gen in ons land, maar via sociale media moet het snel en heel gesyn­thetiseerd zijn, en soms gaat er dan wel wat nuance ver­loren.”

Zijn er nog din­gen die u wil rechtzetten over sek­suolo­gen?

“Soms denkt men van vrouwelijke sek­suolo­gen dat ze nymfo­ma­nen zijn. Ik ken er toch heel wat andere. Alsof mensen in de ver­slav­ingszorg ook gevoelig zouden zijn voor ver­slav­ing aan mid­de­len. Zow­el Vlaan­deren als Ned­er­land heeft via de beroepsv­erenig­ing de afgelopen vijf­tien jaar al twee keer een onder­zoek gedaan naar de sek­su­aliteit van sek­suolo­gen en telkens weer bli­jven die resul­tat­en in de kast liggen. Ze rak­en niet gepub­liceerd. Dat heeft met logistiek, tijd en geld te mak­en en er zit­ten dus zek­er geen slechte inten­ties achter, maar het is een blinde vlek.”

“Sek­suolo­gie is een heel moeil­ijk financier­baar domein. Het zit over­al in onze samen­lev­ing maar er wordt lacherig over gespro­ken. Er is nochtans nog veel werk aan de winkel. In de vorige licht­ing stu­den­ten is de allereer­ste geri­ater-sek­suoloog van Bel­gië en Ned­er­land afges­tudeerd. We weten dus qua­si niets over sek­su­aliteit in de oud­eren­zorg. Kijk ook naar Lies­beth Stevens, spe­cial­iste in sek­sueel strafrecht. Dat is geen klassiek profiel, maar kijk wat voor zin­volle din­gen je daarmee kan doen.”