Vernieuwing stationsbuurt: te laat en te hoog

10 jaar te laat

In 2010 komen de eerste werk­man­nen toe op het sta­tion. Ze zijn er om de per­rons en sporen te vernieuwen en de huidi­ge reiziger­stun­nel om te tov­eren tot een grote open hal. In de sta­tions­bu­urt zijn op dat moment al jaren voor­berei­dende werken bezig. In 2014 opent het Vir­ginie Lovel­ingge­bouw als eerste nieuwe hoog­bouw rond het sta­tion. Dat jaar geeft ook een voor­proe­f­je van wat het Gentse stads­bestu­ur in de toekomst zal moeten bli­jven slikken: de werken lopen niet zo vlot als gehoopt, de eind­da­tum wordt uit­gesteld.
Tegen 2018 zijn sporen acht tot twaalf klaar, maar de NMBS brengt slecht nieuws: er is niet genoeg bud­get om de resterende zeven sporen te overdekken. De werken wor­den stil­gelegd om de bouw­plan­nen te herzien. In 2021 starten ze opnieuw, maar het project bli­jft regel­matig ontsporen.

De toekomst

Al schokkend rijdt de trein van vernieuwing toch voort. De bouw van het getrapte Infra­bel­ge­bouw is begonnen en de spoor­berm aan de Leie wordt van haar groen ont­daan om plaats te mak­en voor de woon­torens van de Rinkkaai. Ook de Sint-Pieter­spoort, de (wegens buurt­protest ingeko­rte) torens naast het seinge­bouw, wacht onder­tussen op kop­ers-investeerders. Er zijn plan­nen voor een school, en de buurt errond wordt uit­getek­end.

Al jaren komt er protest tegen de omhoogschi­etende torens in de sta­tions­bu­urt

Wan­neer het sta­tion af is, naar verwacht­ing rond 2027, wor­den de tramhaltes gebun­deld en ver­plaatst onder de sporen bij het bussta­tion. Een groen plein en het mul­ti­func­tionele S‑gebouw moeten de fiet­sen­stallin­gen aan de zuidrand ver­van­gen. Een vernieuwing van het Maria-Hen­drikaplein staat vanaf 2030 gep­land als kers op de taart. Een taart die tegen dan al twee decen­nia in de keuken staat.

Protest

Al jaren komt er protest tegen de omhoogschi­etende torens in de sta­tions­bu­urt. Deze gebouwen zijn soms 60 meter hoog en staan tegen­over huizen en apparte­menten die veel lager zijn. Buurt­be­won­ers vrezen voor ver­min­derde leef­baarheid en duurza­amheid, min­der licht en ruimte in de wijk.

Als reac­tie zet de stad cocre­ati­etra­jecten en klankbor­d­groepen op. De inspraak is echter vaak beperkt door het ruimtelijk uitvo­er­ings­plan van 1999, waarin bepaalde quo­ta wer­den vast­gelegd. Hoewel de sta­tions­bu­urt sinds­di­en al veel veran­derde, valt er over het aan­tal nieuwe apparte­menten bijvoor­beeld niet meer te onder­han­de­len.

Buur­tor­gan­isatie Buiten­sporig probeert de leef­baarheid en duurza­amheid van de buurt te behouden. Hoewel ze deels tevre­den is over de inspraak, zou ze liev­er buurtverte­gen­wo­ordi­gers in de kern­groep zien. Nu ver­lopen de gesprekken via een pro­ces waar­bij de ontwikke­laar de opmerkin­gen van de buurt opschri­jft, zelf ver­w­erkt en ver­vol­gens pas terugkop­pelt nadat een besliss­ing werd gemaakt.