De beroepsorganisatie van de Belgische antisemieten vzw vraagt een titelbescherming aan. "Tegenwoordig word iedereen antisemiet genoemdt" volgens de voorzitter.

Althans, toch niet als je de reglementen van de UGent erop naleest. Daar ben ik vorige blok achter gekomen.

Ooit was de studentenpopulatie van de RUG omhuld door een sluier van onwetendheid. Iets meer dan vijftig jaar geleden zorgden de uitwassen van '68 voor de verlichting: de Gentse studentenjournalistiek. Over de voorgangers, het ontstaan en de werking van Schamper.  Fatal error: Allowed memory size of 134217728 bytes exhausted (tried to allocate 51624031 bytes) in /var/www/html/v2/public/sites/all/modules/browscap/import.inc on line…

Door de jaren heen is Schamper ook op logistiek vlak veel veranderd. Van nieuwe voordeuren tot de digitaliseringsgolf achterna hollen: ook een studentenblad van een halve eeuw oud moet mee kunnen met z'n tijd.

Van illegale informatie tot karikaturale karaktermoord. Het blad van papier wist zowel tenen als mondhoeken te doen krullen. Dit zijn de meest beruchte edities.

Dag, lezers van Schamper  Wie ooit voor Schamper schreef, kan zelfs op late leeftijd nog de sappige anekdotes en roddels uit zijn of haar 'Schampertijd' navertellen. Wij doken in het collectieve geheugen en verzamelden de meest memorabele en spicy momenten. 

"Een nieuw tijdschrift stelt zich voor aan zijn lezerspubliek." Met die openingszin schonk Koen Raes Schamper het leven. Wat toen begon als een kersvers studentenblad, groeide in een halve eeuw uit tot een broeinest aan ‘Schamperiaanse’ fratsen.

Wanneer we Rik Van Nuffel, hoofdredacteur van 1977 tot 1980, ontvangen op de redactie, wijst hij naar de covers van Schampers die hij heeft helpen maken. Als jonkies waren we dan ook benieuwd naar zijn verhalen uit de oude doos. 

De voorbije vijftig jaar beleefden we bij Schamper heel wat straffe momenten, beroerden we de gemoederen, wonnen we een aantal awards en maakten we herinneringen voor het leven. Test je kennis over onze historiek in deze quiz!

Voor de huidige generatie 'Schamperaars' is Koen Raes, stichter en eerste hoofdredacteur van Schamper, een haast mythische figuur geworden. Veertien jaar na zijn overlijden en vijftig jaar nadat hij Schamper oprichtte, blikken we terug op zijn indrukwekkende leven.

Een beeld krijgen van 50 jaar geschiedenis is niet eenvoudig. Gelukkig zijn wij als studenten goed geschoold in statistiek, waardoor we die lange geschiedenis behapbaar kunnen maken met objectief cijfermateriaal.

Heeft Schamper eigenlijk nog het recht om zich het 'onafhankelijk' studentenblad van de UGent te noemen?

Sociale media hebben vandaag de dag een enorme grip op onze levens. Ze hebben ook de journalistieke wereld volledig op zijn kop gezet. Hoe zit dat bij Schamper?

In de loop van zijn geschiedenis, zijn er regelmatig redacteurs overgestapt naar de 'echte' journalistieke wereld. Hoe staan zij tegenover hun tijd in Schamper? We vroegen het aan enkele 'Schamperjournalisten'.

Achter elke pag­i­na van dit blad schuilt een ver­haal: protesten op de trap­pen van de uni­ver­siteit, fuiv­en die tot in de vroege uurt­jes nagalm­den en cri­sis­sen die redac­tiekamers deden lev­en. Het is een geschiede­nis die je bij­na kunt voe­len, een echo van alle stu­den­ten die ooit met hart en ziel aan Scham­per hebben gew­erkt. In alle eerlijkheid: er moet…

Covid-19, een woord dat zich sinds 2020 in ons collectieve geheugen heeft genesteld. Het zal dan ook niemand verbazen dat de pandemie een grote impact heeft gehad op ons geliefde studentenblad.

Queer rechten staan onder druk. De Trump-administratie heeft de aanval ingezet op seksuele minderheden. In bepaalde staten worden boeken en media die dit thema aankaarten gecensureerd. Het belang van deze werken is echter nog nooit zo groot geweest.

Gent staat vooral bekend als een middeleeuwse metropool en een industrieel centrum uit de negentiende eeuw. Toch kun je niet naast de koloniale sporen kijken eens je weet dat die er zijn.

Jonas Roelens is postdoc aan de vakgroep Geschiedenis en een van de docenten van het vak Gendergeschiedenis. Een gesprek over sodomie, zondebokken, heksen en activisme.

Elk jaar vieren onze noorderburen op 26 of 27 april hun koningshuis met een dag vol oranje, oerhollandse handelsmentaliteit en overmatige drankconsumptie. Wat weet jij over deze jaarlijkse traditie?

Hoewel al bijna 900 Nobelprijzen door mannenhanden ontvangen werden, kregen slechts 65 van die beeldjes de eer om mee naar huis te mogen met een vrouw. Tijd voor een − verre van compleet −  lijstje van de meest revolutionaire vrouwen in de wetenschap.

De tijd van ongeremde academische vrijheid lijkt voorbij. Wereldwijd snoeren autoritaire figuren universiteiten de mond, maar als het aan de studenten ligt, zal dat niet zonder slag of stoot gebeuren. De geschiedenis is hen immers gunstig gezind.

Het rectorduo Petra De Sutter en Herwig Reynaert heeft de rectorverkiezingen met grote voorsprong gewonnen. Toch blikken we graag nog even terug op het studentendebat dat twee weken geleden plaatsvond.

Een heks wordt vaak voorgesteld als een oude vrouw die met haar bezem in afzondering leeft. Of eerder een Malficenttype, een gevaarlijke vrouw die iedereen misleidt. Beiden zijn onjuist en door een politieke en misogyne agenda tot stand gekomen.

De Netflixserie 'Adolescence' deed recentelijk het concept 'manosphere' over de tongen gaan. Van legitieme zorgen tot TikTok-goeroes: we duiken in de Redditdraadjes en de podcasts van de manosphere.

De Rooie Vlinder was een activistische werkgroep die zijn tijd ver vooruit was. De leden streden voor homo-acceptatie en vrije seksualiteit in een tijd waar dat nog niet zo vanzelfsprekend was. Waar hield deze organisatie zich mee bezig?

We kennen allemaal wel de cheesy, feminist, empowering liedjes zoals 'Who Runs The World (Girls)'. Maar welke liedjes halen de pure vrouwelijke woede naar boven?

Als je enkel onderzoek doet met mannen, kan je dan wel iets zeggen over vrouwen? Een gigantische genderbias zorgt voor een minder kwalitatieve zorg voor vrouwen.

Wetenschap zijn feiten en bewijzen. Of dat zou het toch moeten zijn. In realiteit blijkt dat het academische bedrijf wel wat gevoeliger is voor mannelijke ego's dan voor het objectief erkennen van hard werk. Dat is wat het Matilda-effect aansnijdt.

Misschien heb je ooit al eens van terfs gehoord, of misschien ben je niet chronisch online. Terfs: Wie zijn ze? Wat drijft hen? En waarom zijn ze zo fucking kut?