Small Things Like These ★★★★

‘Small Things Like These’ speelt zich af in een Iers dor­p­je in 1985. Het hoofd­per­son­age van het ver­haal is Bill Fur­long, een kolen­han­de­laar. Zijn stiel maakt hem een herken­baar figu­ur bin­nen het dorp­sleven. Hij heeft over­al wel zaak­jes lopen, ook bij het kloost­er dat ‘gevallen vrouwen’ opvangt: ongetrouwde meis­jes die zwanger zijn. Hun oud­ers proberen deze ‘schande’ weg te mof­fe­len door hen daarheen te bren­gen. Bill ont­dekt dat er din­gen gebeuren achter de kloost­er­muren die het daglicht niet mogen zien.

Cil­lian Mur­phy speelt de rol van Bill majestueus. Zelfs wan­neer hij in stilte op de achter­grond een sit­u­atie observeert, trekt hij nog steeds de aan­dacht. Zelfs op zulke momenten vraag je je af wat er in zijn hoofd omgaat. Deze film is traag, er lijkt niet heel veel te gebeuren. Toch is dit een film die je aan­dacht op geen enkel moment doet ver­slap­pen. Geen enkele scène voelt aan als te veel. Het is vooral de kracht van de sug­gestie die deze film naar een hoger niveau brengt. 

Het plot ontwikkelt zich door mid­del van onu­it­ge­spro­ken ele­menten, wat een sym­bol­isch tin­t­je geeft aan een film die in essen­tie gaat over de con­stante druk om te zwi­j­gen en weg te kijken. De zin­derende stilte doet ons ver­lan­gen naar meer. Zo is de film erin ges­laagd om een zwarte pag­i­na uit de geschiede­nis van Ier­land te vertellen vanu­it een uniek per­spec­tief. De ont­dekkin­gen beperken zich niet tot de gebeurtenis­sen die zich bin­nen het kloost­er afspe­len; ook gebeurtenis­sen uit de jeugd van Bill wor­den aange­haald. Zo is de emo­tionele worstel­ing, die hem achter­vol­gt doorheen de film, geken­merkt door een spel tussen heden en verleden. Zow­el zijn kroost van vijf jonge dochters als de herin­ner­in­gen aan zijn eigen moed­er vor­men een con­stante herin­ner­ing aan de onfor­tuin­lijke meis­jes in het kloost­er.

Stilte en seren­iteit wor­den in het dagelijkse lev­en vaak met elka­ar geas­so­cieerd, maar in deze film gaat die vergelijk­ing niet op. De benauwde sfeer is alomte­gen­wo­ordig tij­dens de inter­ac­ties tussen Bill en de kerk. De kern van de prent is de rol van het indi­vidu op het pad naar struc­turele veran­der­ing.

De film is vor­mgegeven door de Bel­gis­che regis­seur Tim Mielants, die ook ‘Peaky Blind­ers’ en ‘Wil’ op zijn pal­mares heeft. Mielants heeft die ervar­ing met zware thema’s en ethis­che dilemma’s duidelijk meegenomen. Hij vond pre­cies de juiste toon voor deze emo­tionele prent over inter­gen­er­a­tion­eel trau­ma en de wijd­ver­tak­te wor­tels van de kerk in de samen­lev­ing. De enige mogelijke bedenk­ing is dat het zek­er geen film is om passief te bek­ijken: niks is expli­ci­et, je moet de puzzel zélf leggen. Film Fest is geopend met een inge­to­gen, maar betekenisvolle klep­per van for­maat.